Jira's Freedom

การควบคุมเวลา

2010-10-27T12:18:00.000+07:00

วันนี้นั่งอ่าน "A Master of TIME" อีกรอบ (เพิ่มจากหลายๆ รอบ) ก็เกิดมีสมมติฐานของตัวเองเรื่องการเดินทางท่องเวลา

สมมติฐานนั้นต้องอ้างทฤษฎีสัมพันธภาพของไอน์สไตน์ (หากของเค้าผิด ก็ล้มสมมติฐานนี้ไปได้เลย)

ด้วยและความรู้ปัจจุบัน มนุษย์สามารถกำหนดจังหวะของเวลาไปในอนาคตได้ นั่นรวมถึงการหยุดเวลาได้ด้วย

ตามทฤษฎีสัมพันธภาพ จะใช้กรอบสังเกตของตัวเองเท่านั้น กรอบสังเกตของคนอื่นเวลาจะดำเนินไปตามปกติ

การทำให้เวลาของสิ่งแวดล้อม เดินช้าลงนั้นผู้สังเกตต้องเคลื่อนที่เร็วขึ้นกว่าสภาวะปกติ หมายถึงการปรับจังหวะวิถีชีวิต(การควบคุมนาฬิกาชีวภาพของผู้สังเกต หรืออุปกรณ์ควบคุมจังหวะทำงานหากผู้สังเกตเป็นสิ่งไม่มีชีวิต เช่นคอมพิวเตอร์)

ซึ่งหากต้องการหยุดเวลาของสิ่งแวดล้อม ผู้สังเกตต้องเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเป็นอนันต์ (ในการนี้อวัยวะของคุณจะต้องการพลังงานมากเพื่อเร่งจังหวะ อาจหมายถึงการใช้ตัวอวัยวะเองเป็นเชื้อเพลิง เช่นเดียวกับการสังเวยอะไหล่ในการ overclock pc)

การเดินทางท่องเวลาไปในอนาคตนั้น ให้เลองคิดง่ายๆ หากคุณต้องการไปโผล่ในอีก 200 ปีข้างหน้า คุณก็แค่อยู่ให้ถึงอีก 200 ปี
กรณีนี้หากผู้สังเกตเคลื่อนที่ด้วยอัตราเท่ากับสิ่งแวดล้อม เวลาของสิ่งแวดล้อมจะเดินไป 200 ปีโดยใช้เวลา 200 ปี

แต่หากกำหนดให้ผู้สังเกตเคลื่อนที่ช้าลงหรือแช่แข็งผู้สังเกต (Cryonic: การแช่แข็งสิ่งมีชีวิตเพื่อรอวันฟื้นคืนชีพในอนาคต) ให้เดินไปเพียง 10 นาที โดยใช้เวลา 200 ปี เวลาของสิ่งแวดล้อมจะเดินไป 200 ปีในชั่ว 10 นาทีของผู้สังเกต (คล้ายๆ กรณีการสลบไปเป็นเวลานานหลายวันของผู้ประสบอุบัติเหตุ เค้าจะรู้สึกว่าเรื่องมันเกิดเมื่อกี๊)

นั้นเป็นสาเหตุให้เรารู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงตอนที่นั่งประชุมเครียด นั่นหมายถึงเราเร่งจังหวะตัวเองเพื่อหวังจะให้การประชุมเสร็จเร็วๆ และเมื่อเราออกจากโรงหนังเรื่องสนุก เรารู้สึกว่า เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ก็เพราะเราปรับจังหวะตัวเองให้ช้าลง เพื่อจะได้ดูหนังสนุกๆ ไปนานๆ

WTF ?!!?

2010-05-04T17:43:00.001+07:00

เงิน เมื่อออกจากมือเราแล้ว ก็ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป

ประโยคเด็ดนี้ ดังขึ้นมาทุกครั้งที่ทวงเงิน แต่ไม่เคยจำได้ตอนคนอื่นมายืม

2009-08-07T00:44:00.001+07:00

รุ่นน้องผมพึ่งเสียครับ อุบัติเหตุทางถนนที่หาดใหญ่

ปาล์มเป็นคนดีมาก เป็นเพื่อนที่ดี เป็นน้องสาวที่ดี ขอความช่วยเหลือได้เสมอ และคิดบวกเสมอ คนแบบนี้แหละ อายุสั้น พอพูดถึงเรื่องนี้ ก็คิดขึ้นได้ว่าเคยอ่าน blog ของคุณ @bickboon แล้วพูดถึงการตายของคนมีความสามารถ อย่าง Freddie Mercury

สงสารก็แต่ครอบครัวของเธอครับ เพราะเป็นลูกคนเดียว เพิ่งเรียนจบไม่นาน กำลังจะเป็นหัวหน้าวิศวกรขณะที่เรียนปริญญาโทไปด้วย คนแบบนี้แหละที่โลกเสียดาย

อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้กับทุกคนนะครับ อย่าประมาท

Only the Good Die Young...
เขาว่าคนดีๆ อายุสั้น...

Tachymetre

2009-04-14T18:17:00.003+07:00

มันอยู่บนหน้าปัทม์นาฬิกาผมมานานแล้วครับ แต่ไม่ได้สนใจจะใช้เลย จนวันนี้ มีความสงสัย จึง wikipedia ดู ได้ความว่าเอาไว้วัดความเร็วเฉลี่ยของการกระทำใดๆ! Cool มากๆ

วิธีการคือจับเวลานั่นเอง โดยใช้เข็มวินาทีจับเวลา ผลที่ได้จะเป็นอัตราเร็วต่อ 1 ชั่วโมง

เช่นขับรถไปได้ระยะทาง 1 กม. แล้วเข็มวินาทีชี้ที่เลข 90 ก็แสดงว่าเราขับรถด้วยความเร็ว 90 กม./ชม.

ข้อจำกัดอยู่ที่สิ่งที่จะวัด ต้องอยู่ในกรอบ 10 วินาที ไปถึง 1 นาที แต่เราพลิกแพลงได้ครับ

(อันนี้แปลมาจาก wikipedia) สมมติเรากินแอปเปิ้ล 1 ลูกโดยใช้เวลา 100 วินาที ก็ให้หารเวลาออกให้เหลือน้อยกว่า 1 นาทีู สมมติหาร 2 ก็ได้ 50 วินาที แปลว่า 50 วินาที กินแอปเปิ้ลได้ครึ่งลูก
แล้ว 50 วินาที ตรงกับ Tachymetre ที่เลข 72 ก็ให้เอา 72 หารด้วย 2 จะได้ 36 ซึ่งแปลว่า เรากำลังกินแอปเปิ้ลด้วยความเร็ว 36 ลูกต่อ 1 ชั่วโมงนั่นเอง

ชีวิตในกรอบ

2009-03-09T11:48:00.003+07:00

ขึ้นอยู่กับการมองกรอบ ว่าตรงไหนคือกรอบ อาจจะกว้าง อาจจะแคบ ถ้ากรอบกว้าง โอกาสออกนอกกรอบก็แทบจะไม่มีเลย ถ้ากรอบแคบ โอกาสออกนอกกรอบก็มีสูง
แต่ถ้ากรอบกว้าง หมายถึงอิสระในกรอบนั้น มีสูงอยู่แล้ว เมื่อ degree of freedom สูง จึงไม่มีเหตุผลใดที่จะโหยหาอิสระอีก
แต่หากกรอบนั้นมันแคบจริงๆ ก็จะมีพลังงานอันหนึ่งคอยผลักดันให้กรอบนั้นแตกออก
ตอนนี้กรอบของผมยังกว้างอยู่ครับ แต่ผมว่ามันแคบลงทุกที

เกือบ 7 ปีที่รัก

2009-02-15T20:47:00.002+07:00

เหลืออีกเดือนเดียวก็จะครบเจ็ดปีแล้ว สำหรับอายุของ "ยุ่งยิ่ง" หมาน้อยตัวเดียวที่ผมซื้อมาจากเพื่อนผม
ยุ่งยิ่งเกิดวันที่ 15 มีนาคม 2545 และจากไปในวันนี้ 15 กุมภาพันธ์ 2552
ตั้งแต่เกิดมา ยุ่งยิ่งมีเพื่อนมากมาย ทั้งคน ทั้งหมา สมัยที่ยังไม่ห้ามให้นำหมามาวิ่งเล่นที่หน้ามอชอ
นิสัยชอบความสกปรกยังติดตัวมาจนถึงวันนี้ จำได้ว่าเคยอาบน้ำ เช็ดตัว แล้วพาไปวิ่งเล่น แต่พอเห็นหญ้าแฉะๆ น้ำนอง ยุ่งยิ่งก็กระโดดลงไปเล่น ไม่เกรงใจคนอาบน้ำให้เลย
ยุ่งยิ่งเป็นหมาเหล็ก เพราะเคยถูกรถทับมาแล้ว ตอนนั้นให้นั่งในตะกร้าหน้ารถมอเตอร์ไซค์ แล้วพลัดตกรถ จำได้ถึงความมรู้สึกที่ขี่มอเตอร์ไซค์ทับหมาตัวเอง เต็ม 2 ล้อ นึกว่าไม่รอดแล้ว โชคดีที่กระโหลกร้าวเล็กน้อย ตอน X-ray ต้องให้ยาสลบ แต่ยุ่งยิ่งไม่ยอมหลับ เลยโดนยาไป 2 เท่า เมายาไป 2 วัน แต่กระนั้นก็ยังอยากไปเที่ยวเล่นพอทำถ้าอ้าแขนชวน ก็ดีใจ วิ่งเซเหมือนคนเมา เห็นแล้วอดขำ อดสงสารไม่ได้
เมื่อถึงคราวที่ต้องย้ายที่อยู่ ผมเอายุ่งยิ่งมาฝากที่บ้านคุณยาย เลี้ยงไว้ ก็โดนเทศน์ว่า ถ้าไม่มีเวลา ก็ไม่ควรเอาเค้ามาเลี้ยง นึกถึงแล้วน้ำตาจะไหล
ทุกครั้งที่ผมกลับมาบ้านยาย จะได้ยินเสียงเห่าต้อนรับเสมอ ต้องไปเล่นด้วย ถึงจะสงบเสงี่ยมลงได้
แต่วันนี้ไม่มีเสียงเห่า เพราะกว่าจะรู้ ยุ่งยิ่งก็นอนอยู่ในหลุมในสวนหลังบ้านแล้ว

โชคดีแล้วหละ ที่แกไปดี อยู่กับชั้น แกคงไม่สบายเหมือนชิ็สุตัวอื่น ไว้ชาติหน้า ชั้นจะชดเชยให้นะ หลับให้สบาย แล้วคงได้เจอกันอีกนะ ยุ่งยิ่ง

Finally

2009-01-22T19:51:00.002+07:00

.....ซะที

What Tarot Card are You?

2008-12-12T23:56:00.002+07:00

You are The Sun

Happiness, Content, Joy.

The meanings for the Sun are fairly simple and consistent.

Young, healthy, new, fresh. The brain is working, things that were muddled come clear, everything falls into place, and everything seems to go your way.

The Sun is ruled by the Sun, of course. This is the light that comes after the long dark night, Apollo to the Moon's Diana. A positive card, it promises you your day in the sun. Glory, gain, triumph, pleasure, truth, success. As the moon symbolized inspiration from the unconscious, from dreams, this card symbolizes discoveries made fully consciousness and wide awake. You have an understanding and enjoyment of science and math, beautifully constructed music, carefully reasoned philosophy. It is a card of intellect, clarity of mind, and feelings of youthful energy.

What Tarot Card are You?
Take the Test to Find Out.

QR Code

2008-12-05T17:42:00.003+07:00

จริงๆ แล้ว QR Code เกิดในญี่ปุ่นมานานแล้วครับ แต่น้อยคนนักในไทยจะรู้จัก อธิบายคร่าวๆ มันก็คือ 2D-barcode นั่นเอง ส่วน QR ย่อมาจาก Quick Response ซึ่งหมายความว่า code นี้ทำให้เราสามารถเข้าถึงเนื้อหาได้อย่างรวดเร็ว ถ้าใครเคยอ่านนิตยสารญี่ปุ่น อาจจะเป็น QR Code ในหน้าโฆษณาบ้างนะครับ ลักษณะก็คล้ายๆกับภาพข้างล่างนี้

วิธีการก็คือ เอาโทรศัพท์มือถือที่มีกล้อง ถ่ายภาพ QR Code แล้วโทรศัพท์จะแปลออกมาเป็น URL, หมายเลขโทรศัพท์ หรือแม้แต่ข้อความยาวๆ แต่เครื่องโทรศัพท์ของเรานั้นจะต้องติดตั้ง software แปลความหมายเสียก่อน

ตัว QR Code ข้างบนนั้นผมใช้บริการของ Google API ตัวหนึ่ง ชื่อว่า Google Chart API ซึ่งเป็น API ที่ช่วยในการสร้างกราฟรูปแบบต่างๆ เช่น กราฟเส้น (Line Chart), กราฟแท่ง (Bar Chart), กราฟวงกลม (Pie Chart) และสามารถสร้าง QR Code ได้ด้วย วิธีการใช้งานก็เหมือนๆ กับการใส่ URL ภาพลงไป ตัวอย่างภาพ QR Code ข้างบนนั้น URL ของมันคือ

http://chart.apis.google.com/chart?chs=150x150&cht=qr&chl=http://ijira.blogspot.com&choe=UTF-8

http://chart.apis.google.com/chart เป็น Address ที่เก็บ API ของ Google
chs=150x150 เป็นการกำหนดขนาดของ Chart โดยมีหน่วยเป็น pixel
cht=qr กำหนดประเภทของ chart ซึ่งในที่นี้คือ QR Code
chl=http://ijira.blogspot.com ตรงนี้แหละครับ คือเนื้อหาของ QR Code
choe=UTF-8 เป็นรูปแบบการ encode ซึ่งผมใช่ UTF-8

ส่วน Chart แบบอื่นๆ วิธีการก็จะคล้ายๆ กันครับ ต่างกันตรง cht กับรูปแบบข้อมูลของ chl

Memories always sneak up on you out of the blue

2008-11-25T00:20:00.008+07:00

ความทรงจำนั้น จู่ๆ มักจะกลับมาแวะเวียนเราเสมอ

เป็นประโยคจากเรื่อง Collage of Our Life (恋愛寫眞)

ได้ดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก ตอนอยู่ชมรมถ่ายภาพ ส.มช. รุ่นพี่คนนึงแนะนำให้ดู หลังจากดูเสร็จ ผมก็อยากได้เป็นของส่วนตัวทันที แต่ตอนนั้นเครื่องเล่น DVD ยังมีราคาสูงอยู่ ครั้นจะหาใน version VCD ก็เสียดายภาพถ่ายสวยๆ ของ Kiyotaka Saito วันนี้หยิบมาดูอีกทีหนึ่ง คิดถึงจริงๆ

สำหรับคนชอบถ่ายภาพ เรื่องนี้จะมีภาพแนว street เยอะ เพราะฉากเกือบทั้งหมดอยู่ในเมือง มีตึกรามมากมาย มีผู้คนในกิจกรรมต่างๆ เหตุการณ์ประจำวัน และหลายสิ่งหลายอย่างที่เราเห็นจนชินตา

แม้ผมจะชอบภาพถ่ายแนว still life มากกว่า แต่ทว่าผมชอบเรื่องนี้มาก อาจจะเป็นเพราะเนื้อเรื่อง ในช่วงที่ตัวละครกำลังเรียนรู้ในการถ่ายภาพ มุมมองของเขา ความสดใหม่ ความไร้เดียงสา

จะอะไรก็ช่าง หาเรื่องนี้มาดูกันเถอะครับ

ท่ามกลางแสงจ้าอันงดงามแห่งดวงตะวันต้นฤดูใบไม้ผลิ
ปรากฏร่างของเธอ ยืนย้อนแสงอยู่ตรงที่นั้น

ปล. ปัจจุบันรุ่นพี่คนนั้นเรียนศิลปะที่ญี่ปุ่นครับ มีภาพสวยๆ เยอะแยะเลย ลองเข้าไปชมที่นี่

สะบายดี 4

2008-06-15T17:47:00.002+07:00

หลังจากหายไปนานมากๆ เพื่อจัดการกับชีวิตในอนาคต ก็ได้ฤกษ์เล่าเรื่องต่อเสียที หลังจากเก็บข้าวของที่ guesthouse แล้ว ผมก็ออกเดินทางครับ เดินเท้านี่แหละ เพราะถามที่ guesthouse ว่ามีรถจักให้เช่าหรือเปล่า (คนลาวเรียกรถมอเตอร์ไซค์ว่ารถจัก) เค้าก็บอกว่า ตำรวจเขาห้ามเช่า รถถีบก็ห้าม เลยต้องเดินเท้านี่แแหละ คิดว่าหลวงพระบางคงไม่ใหญ่เกินก้าวเท้าแหละน่า ในหลวงพระบางนี้แทบจะเรียกว่าเมืองวัดเลยครับ เพราะมีวัดติดๆ กับหลายแห่งมาก เรียกได้ว่าแค่กั้นกำแพงเลยทีเดียว (ในเมืองเชียงใหม่ก็มีแบบนี้หลายวัดนะครับ) บริเวณวัดก็สะอาดสะอ้าน น่าเข้าไปทำบุญกราบพระ ถนนหนทางก็โล่งมาก รถวิ่งน้อย ที่น่าสนใจคือฟุตปาต ทำจากอฐมอญแดงเรียงกันแน่นหนาแข็งแรง (ต่างจากเมืองเชียงใหม่ที่เป็นผิวทรายล้าง โดนรากไม้สะกิดนิดเดียวก็แตกแล้ว) ไม่ใช่เฉพาะฟุตปาตเท่านั้น พื้นถนนในตรอกซอยก็ปูด้วยอิฐ บ้างเป็นแบบขั้นบันได บ้างเป็นทางลาดให้จักรยานวิ่ง ต้นไม้ริมทางส่วนใหญ่ก็จะเป็นจำปาลาว คล้ายๆกับลีลาวดีบ้านเราแหละครับ บ้านช่องก็จัดได้น่ารัก มีสวนหย่อมที่เป็นหย่อมใหญ่ๆ ตัวบ้านก็จะต้องสร้างขึ้นให้เข้ากับอาคารละแวกนั้น คือเป็นแบบ colonial ทั้งนี้เนื่องจากเป็นเมืองมรดกโลกตามที่องค์การ UNESCO ประกาศเอาไว้ จึงบังคับแบบอาคารที่จะสร้างขึ้นใหม่นับตั้งแต่นั้นมา

จุดหมายต่อไปคือวัดเซียงทอง (Xiangthong) เป็นวัดที่มีชื่อเสียงมากในหลวงพระบาง ค่าเข้าสำหรับนักท่องเที่ยวก็ซาวพันกีบ (ประมาณ 54 บาท) ในวัดเป็นพื้นที่เล็กๆ เล็กกว่าวัดไทยหลายๆ แห่ง มีโรงเมี้ยนโกศของเจ้าราชบุตร เจ้ามหาชีวิตองค์สุดท้ายของลาว ตามประวัติวัดนี้จัดสร้างขึ้นเพื่อเป็นโรงเรียนสอนพระพุทธศาสนาประจำเมืองหลวงพระบาง เป็นแห่งที่ 2 รองจากที่นครจำปาสัก สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช ที่แปลกตาไปจากวัดที่บ้านเราก็คือลายกระจกสีที่ติดประดับผนังอุโบสถ ที่บ้านเราจะเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนหรือรูปร่างอื่นที่ที่เป็น pattern เรียงกันเต็มผนัง แต่ที่นี่จะตัดกระจกมาประดับเป็นรูปแสดงเรื่องราววิถีชีวิตของคนลาวที่ผูกพันกับวัด รวมไปถึงประเพณีต่างๆ วัดเชียงทองนี้อยู่ติดกับแม่น้ำโขงเลยครับ ที่ท่าน้ำก็เป็นบันไดจากถนนจรดน้ำเลย

จากนั้นผมก็เดินเท้าเลียบลำน้ำโขงไปทางในเมือง สองข้างทางจะมีบรรยากาศแตกต่างจากในเมืองเล็กน้อย คือเป็น guesthouse เสียส่วนใหญ่ ราคาก็ตามบรรยากาศครับ พอสมควรเลยทีเดียว มีร้านอาหารของ guesthouse ที่สร้างริมน้ำโขงมากมาย ทั้งอาหารฝรั่ง และอาหารลาว (ไม่ยักมีอาหารญี่ปุ่นเกาหลีแบบที่ฮิตๆ กันในไทยแฮะ) ผมเลือกนั่งร้านร้านหนึ่ง ราคาไม่แพงมาก (จริงๆ) อาหารที่สั่งคือ ข้าวซอย ฮั่นแน่ ที่ลาวก็มีข้าวซอยด้วย แต่เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวกับน้ำขนมจีนครับ (แต่สำหรับผม ผมว่าเป็นน้ำพริกอ่องมากกว่า) กินกับชาลิปตันมะนาว อิ่มเอมไปกับบรรยากาศพระอาทิตย์ตกริมโขงแบบนี้ คุ้มเกินคุ้มกับราคาจริงๆ

กินข้าวเย็นเสร็จแล้ว ก็ได้เวลาชอปปิ้ง ที่นี่มีตลาดมืด (ตลาดตอนกลางคืน) ที่ขายของเหมือนถนนคนเดินเชียงใหม่เลย สินค้าที่นำมาขายก็คล้ายๆ กัน เป็นงานหัถกรรม เสื้อยืด วัตถุโบราณ งานศิลปะ แต่ไม่มีของกินครับ ผมว่าเป็นการจัดการขยะที่ดีทีเดียว เพราะขยะที่เกิดขึ้นในถนนคนเดินเชียงใหม่ ล้วนแล้วแต่มาจากภาชนะบรรจุอาหารทั้งสิ้น ตัดอาหารได้ ก็ตัดขยะได้

ที่ตลาดมืด ผมหมดเงินไปกับของฝากเพียบเลย คงเป็นเพราะไปบอกใครๆ เค้าไว้ เลยต้องรับ order มากมายขนาดนี้ ตอนขากลับนี่เหนี่อยเลย หิ้วของพะรุงพะรังกลับ guest house อาบน้ำอาบท่าแล้วก็สัมผัสหลวงพระบางยามราตรีรอบที่ 2 ประมาณ 4 ทุ่มครับ เมืองลวงพระบางเงียบสงัด T_T เดินไปเรื่อยๆ แถวภูสีก็มีผับบาร์เต็มไปหมด ผมเลือกร้าน "ลาวลาว" บรรยากาศของร้านก็เหมือนๆ กับของไทย เพียงแต่ที่ตั้งของร้านติดภูเขา แทนที่จะติดแม่น้ำอย่างที่นิยมในเชียงใหม่ อาหารใน menu ส่วนใหญ่เป็นอาหารฝรั่ง แต่ก็มี snack ที่เรียกว่า "ไกแผ่น" ที่น่าสนใจ "ไก" เป็นสาหร่ายน้ำจืดที่จะขึ้นเฉพาะนน้ำที่มีระบบนิเวศสมบูรณ์เท่านั้น ที่นี่เป็นไกน้ำโขง ส่วนในไทยต้องหากินแถบใกล้ๆ ต้นน้ำครับ อ้อ เค้าแถม cocktail ให้กับแขกทุกคน คนละ 1 shot เป็นเหล้าขาวลาวผสมน้ำแดง มีชื่อ "ลาวลาว" เหมือนร้านเลย ใน menu อธิบายว่า คุณควรจะลองสักครั้งเพื่อสัมผัสชีวิตคนลาวอย่างแท้จริง เพราะรายได้ขั้นต่ำของคนลาวยังไม่พอซื้อเบียร์ลาวได้แม้แต่ขวดเดียว ดังนั้นคนลาวจึงดื่มเหล้าขาว เพราะมีราคาถูกมาก อ่านไปก็สะท้อนใจ เหมือนเรามาเที่ยวทำตัวฟุ่มเฟือยเกินไปหรือเปล่า เลยลอง 1 จิบ อืมแรงเกินไปจริงๆ ผมเลยสั่งเบียร์ลาวมาแทนก็แล้วกัน กลัวตาบอด ที่นี่เราสามารถสั่ง breakfast มากินตอนดึกได้ครับ มีคนนึงสั่งโยเกิร์ตมากินด้วย พิลึกดี กินโยเกิร์ตกับเบียร์ลาว

ประมาณห้าทุ่มครึ่งร้านรวงต่างๆ ก็ปิดกันแล้วครับ เป็นไปได้ว่าต้องตื่นเช้ามาใส่บาตรข้าวเหนียวก่อนตีห้า(เดาเอาเอง) ขากลับก็พบว่าวันนี้เป็นวันที่เหนื่อยมากๆ เพราะเดินตั้งแต่บ่าย 4 โมงยัน 3 ทุ่ม เลยกะว่าจะหลับให้เต็มที่เสียหน่อย ปรากฏว่ามีงานอะไรสักอย่างที่บ้านติดกับ guesthouse เลยครับ มีการละเล่นร้องเพลงตอบโต้กันระหว่างฝ่ายชายกับฝ่ายหญิง สำเนียงเพลงไม่ค่อยคุณเลย ไม่เคยได้ยินจากไหนมาก่อน เครื่องดนตรีประกอบก็คล้ายๆ กับวงดนตรีไทย มีระนาด ฆ้องวง ฉิ่ง ฉาบ เป็นต้น ตอนแรกก็คิดว่าคงเป็นงานดองเหมือนหลายๆ หลังที่แต่งงานกันในวันนี้ ซึ่งน่าจะเลิกประมาณเที่ยงคืน ทนเอาหน่อย ปรากฏว่าตีหนึ่ง ตีสองก็แล้ว ก็ยังร้องกันอยู่ T-T ชะรอยจะตื่นไม่ทันใส่บาตรแล้วกระมัง คืนนี้เลยหลับบ้างตื่นบ้างตามความน่าตื่นเต้นของบทเพลง

ตื่นตอนตีห้าครับ ตามนาฬิกาปลุก ยังบรรเลงกันอยู่ น่านับถือนักร้องนักดนตรีที่อดทนกันทั้งคืน อาบน้ำแต่งตัวเสร็จประมาณตี 5 ครึ่งถึงได้เลิกบรรเลง เช้านี้ก็เหมือนทุกเช้าที่เหยียบแผ่นดินลาว ฝนตกอีกแล้ว แต่ก็ไม่ละความพยายาม เดินกางร่มออกไปที่ถนน ก็พบว่า ถึงฝนจะตกเพียงใด แต่ความศรัทธาของคนลาวก็ยังมีอยู่แรงกล้า ผมเลยได้เห็นการใส่บาตรข้าวเหนียวกลางสายฝน เหมือนในภาพวาด หรือกระเป๋าผ้าที่ขายในตลาดมือเลย คือมีพระเณรถือร่มด้วยมือซ้าย มือขวาก็กุมฝาบาตรที่สะพายอยู่ เดินบิณฑบาตรเป็นแถวยาวเหยียด สานุชนชาวลาวก็นั่งพับเพียบบนพื้นใส่ข้าวเหนียวลงในบาตร แม้ฝนจะตกก็อุตส่าห์กางร่มปูเสื่อนั่งบนพื้นกัน เห็นแล้วนึกอายครับ ครั้งนี้ทำได้เพียงมองอย่ห่างๆ เท่านั้น เพราะตื่นสาย เลยเดินตามพระไม่ค่อยจะทัน ท่านเดินเร็วมาก ที่น่าสังเกตคือในแถวเดียวกันนี้ เป็นพระที่มาจากทุกวัดเลยครับ มารวมแถวบิณฑบาตรร่วมกัน สรุปเช้านี้เดินวนรอบเมืองหลวงพระบาง ตามรอยพระบิณฑบาตรครบรอบกลับ guest house พอดี

What Punctuation Mark Are You?

2008-06-03T17:54:00.004+07:00

You Are a Colon

You are very orderly and fact driven.
You aren't concerned much with theories or dreams... only what's true or untrue.
You are brilliant and incredibly learned. Anything you know is well researched.
You like to make lists and sort through things step by step. You aren't subject to whim or emotions.
Your friends see you as a constant source of knowledge and advice.
(But they are a little sick of you being right all of the time!)

You excel in: Leadership positions
You get along best with: The Semi-Colon

What Punctuation Mark Are You?

สบายดี 3

2008-05-29T20:06:00.004+07:00

หลังจากทิ้งช่วงไปเกือบอาทิตย์ เพราะงานรุมเร้า ตอนนี้ก็ได้เวลาเล่าต่อแล้วครับ

คราวที่แล้วผมนอนที่วังเวียงเวียง 1 คืน ตั้งใจจะตื่นเช้าๆ มาใส่บาตรพระ ปรากฏว่า ฝนครับ หล่นลงมตามพยากรณ์อากาศตั้งแต่เช้าเลย เฮ้อ เลยไปหาอะไรกินในครัวของโรงแรม บางที ดูๆแล้วเป็นโรงอาหารมากกว่าแฮะ เช้านี้ เป็นเช้าแรกที่ตื่นขึ้นมานอกประเทศ เลยกินอาหารต่างประเทศซะเลย สรุปแล้วกินไข่ดาวกับแฮมครับ อยู่ลาว กินอาหารอเมริกันซะงั้น เครื่องปรุงทุกอย่างมาจากไทยครับ อาหารรสชาดเหมือนทำเองเลย ก็ไข่ดาวกับแฮม รสชาดก็ต้องเหมือนไข่ดาวกับแฮมที่ทำเองอยู่แล้ว กินเสร็จฝนเริ่มจาง ก็ไปติดต่อเรื่องรถตู้ที่จะไปหลวงพระบางที่ lobby ได้ราคามาที่ 115,000 กีบ โอว จ่ายเป็นแสน เกือบๆ 500 ครับ หลังจากนั้นก็ออกเดินเท้าสำรวจวังเวียงยามเช้า เก็บบรรยากาศกุ้ยหลินเมืองลาว เช้าๆ แบบนี้ชาวบ้านกลับจากวัดแล้วครับ เป็นงัย ตื่นเช้ามั้ย เดินไปเที่ยววัดในวังเวียงก็เห็นประกาศติดไว้ว่า วันนี้จะมีเซิ้งบั้งไฟในตัวเมืองวังเวียง และวันพรุ่งนี้จะมีการแข่งบั้งไฟประจำปีที่ริมน้ำซอง (ภาษาอังกฤษเยนไว้ว่า Rocket Festival ครับ, เทศกาลจรวด) น่าสนใจมากๆ อยากอยู่ถึงตอนแข่งบั้งไฟ แต่... ผมได้จองตั๋วรถไปหลวงพระบางแล้ว T_T ทำไม lobby ไม่บอกเรานะว่าจะมี ไม่งั้นต้องอยู่วังเวียงอีกคืนแน่ๆ เลยต้องเดินเก็บบรรยากาศแบบเสียดายครับ เห็นชาวบ้านช่วยกันตกแต่งบั้งไฟที่จะแข่งยิ่งเสียดาย จะจำไว้ว่า ช่วงก่อนวิสาขบูชา จะมีแข่งบั้งไฟที่วังเวียง จดไว้จดไว้ ปีหน้าคราวหน้าจะเตรียมการมาดีๆ ครั้งนี้ถือว่า survey ก็ได้

พอถึงกำหนดเวลาก็ไปขึ้นรถที่โรงแรม เค้าจะไปส่งที่ท่ารถครับ ครั้งแรกอีกเหมือนกันที่ได้โดยสารรถยนต์ด้านหน้า ทางขวา เพราะถ้าอยู่เมืองไทย ด้านหน้าทางขวาจะเป็นที่สำหรับคนขับ ส่วนในลาวเป็นที่ของผู้โดยสาร ตามสไตล์ฝรั่งเศส รถตู้ที่ท่ารถก็เป็นแบบรถคันเมื่อวานเลยครับ รุ่นนี้นิยมกันทั่วทั้งลาวเลย คงเพราะเป็นประเทศท่องเที่ยวมั้ง ตามบ้านเรือนก็จะมีรถตู้แบบนี้ทั่วไป รวมถึงเจ้า hyundai buathip ด้วย

ทิวทัศน์ระหว่างทางไปหลวงพระบางก็จะเป็นป่าเขา และหมู่บ้านชาวเขาครับ ได้ดูภูเขารูปทรงแปลกตาไปจากที่เชียงใหม่ คือเป็นภูเขาสูงชัน มีเขาลูกนึงไม่เห็นยอดครับ สูงเสียดฟ้า ทะลุยอดเมฆเลย พอเข้าไปใกล้ๆ แล้วรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ เพราะที่ลาวป่าไม้ยังอุดมสมบูรณ์เต็มที่ ตอนผ่านหมู่บ้านชาวเขาก็จะเห็นผู้คนออกมานั่งล้อมวงคุยกัน พี่คนขับรถบอกว่า คนพวกนี้ไม่มีงานทำ ตื่นเช้ามาก็มานั่งคุยกัน ไม่รู้จะทำอะไร ผ่านบ้านคนพื้นราบก็จะเห็นบางบ้านมีขบวนแห่ บางบ้านมีการตั้งเวทีสำหรับฉลองอะไรสักอย่าง ถามพี่คนขับรถก็บอกว่า "นี่เขาแห่เขยกันอยู่ มีงานดองกัน" แปลเป็นไทยก็คือเค้าแห่เจ้าบ่าวไปบ้านเจ้าสาวครับ งานดองก็งานแต่งงานนั่นแหละ แล้ววันนี้ท่าเป็นวันดีแน่ๆ ตลอดทางจากวังเวียงไปหลวงพระบางผมเจองานดองเกือบสิบงาน

พักแวะกลางทาง 2 หนครับ หนแรกพักแถบๆ พื้นราบ ราวๆ 11 โมงเห็นจะได้ อีกครั้งหนึ่งคือประมาณบ่ายโมงกว่าๆ เพื่อกินข้าวเที่ยง พอลงรถปุ๊บแม่ค้าทั้งเล็กทั้งใหญ่ก็จะส่งเสียงเรียก "เฮ้โลว แซนวิดๆ" แซนวิชของเค้าก็คือ บาแกต ผ่ากลาง ใส่ไส้ 3 - 4 อย่าง ทั้งผัก มะเขือเทศ ไข่ต้ม ไข่เจียว แล้วแต่ มีให้เลือก ส่วนผม เดินไปอีกหน่อยก็เนร้านขายเฝอครับ เลยกินเฝอเป็นมื้อเที่ยง ที่นี้มีแต่ไก่ ไม่มีหมู อาจจะเป็นเพราะมันหายากบนที่สูงอย่างนี้ หรือไม่ก็มีราคาแพงก็เป็นได้ เสร็จสรรพนั่งรถต่อ สักพักถึง 3 แยกใหญ่ เลี้ยวซ้ายไปหลวงพระบาง เลี้ยวขวาไป ทุ่งไหหิน ถ้าไปทุ่งไหหินก็จากแยกนี้อีกร้อยกว่ากิโล โฮ่ สถานที่ท่องเที่ยวในลาวนี่ช่างห่างกันเสียจริงๆ

ถึงหลวงพระบางราวๆ บ่ายสามโมงครับ แล้วนั่งรถ 2 แถวจากท่ารถไปยังที่พัก ผมว่าเค้าวางแผนดีครับ ท่ารถห่างจากตัวเมืองมากๆ ทำให้เคามีรายได้จากค่ารถอีกต่อนึงเลย ค่ารถที่นี่ถูพอสมควร เพราะนั่งไม่ไกล แป๊บเดียวก็ถึงเฮือนพัก (guest house) ชื่อว่า Thony ที่นี่อยู่ริมน้ำขามครับ ซึ่งจะไหลไปจบกับลำน้ำโขงแถวๆ วัดเซียงทอง ทางเข้า guesthouse ก็มีงานครับ ตอนแรกคิดว่าเป็นงานดองอีกแน่ๆ เอาเข้าจริงๆมารู้ทีหลังว่าเป็นงานบวช ค่าที่พักคืนละ 250 ครับ ถูกมาทีเดียวแต่ไม่มีแอร์ (มีทำไม ฝนตกอย่างนี้) ไม่มี TV (ก็ไม่ต้องมี เพราะตอนอยู่ไทยก็ไม่ได้ดู) เก็บของเสร็จสรรพก็เดินเที่ยวหลวงพระบางยามเย็นกันเลย แต่... วันนี้หมดเวลาของผมอีกแล้ว เอาไว้ต่อคราวหน้านะครับขอโทษที

สบายดี : 2

2008-05-22T05:26:00.002+07:00

ต่อจากเมื่อวาน ผมออกมาจากเวียงจันทร์โดยไม่ได้แม้แต่จะเดินข้ามจากท่ารถไปตลาดเซ้าเลย เพราะฝนตก ถึงเวียงจันทร์ก็บ่ายกว่าๆ เข้าไปแล้ว ที่ท่ารถก็มีพี่คนนึงมาถามว่าไปไหน พอรู้ว่าผมจะไปวังเวียงก็ชวนไปขึ้นรถตู้ของพี่ชายแกซึ่งจอดรอลูกค้าอยู่ที่วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพ ใกล้ๆ กับท่ารถนั่นเอง

ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงก็ถึงวังเวียงแล้ว รถตู้ที่ผมจะขึ้นก็เหมือนกันกับรถตู้ที่วิ่งกันเกลื่อนประเทศลาว คือเป็นรถตู้ 11 ที่นั่งขนาดเล็ก ยี่ห้อ Hyundai ที่นี่มีแต่รถเกาหลีครับ KIA, Hyundai, Sannyong มากมาย ตัวแทนจำนวนรายใหญ่คือ KOLAO หรือโกลาวนั่นเอง ที่นี่มีรถบรรทุก HYUNDAI รุ่น BUATHIP ด้วย แสดงให้เห็นชาตินิยมในตัวคนลาวเอง

ที่น่าสังเกตอีกอย่างคือ แม้จะเป็น ส.ป.ป.ลาว (สาธารณรัฐประชาธิปตัยประชาชนลาว) แล้วก็ยังมีกลิ่นอายแบบสังคมนิยมอยู่ ที่ทำการของรัฐบาล และเอกชนหลายแห่งก็ประดับธงชาติกับธงสังคมนิยมที่เป็นรูปค้อนเคียวไคว่ ราวกับจะข่มผู้มาเยือนให้ยำเกรง

ออกจากตัวเมืองได้แป๊บเดียว พี่คนขับก็ขับรถเข้าอู่เพื่อเปลี่ยนยางคู่หน้า ซึ่งผมดูๆ แล้วถ้าเป็นที่เมืองไทย คงวิ่งได้อีกซัก 10 พันกิโล (1 หมื่นกิโลนั่นแหละ) เสร็จสรรพยางใหม่ 2 เส้นรวมค่าเปลี่ยน ห้าพันสี่ร้อยบาท อืมแพงเหมือนกัน เพราะนำเข้าจากไทยอีกที เลยเสียค่าขนส่งอีกเส้นละหลายร้อย

ที่อู่นี้เองที่ผมได้เห็นสุดยอดนวรรตกรรมยานยนต์ของโลกจอดอยู่ ใช่แล้วครับ ม้าป่าลำพองของ Scuderia สีแดง Ferrari นั่นเอง ทะเบียนลาวเสียด้วย และถ้าหากใครเคยดู Tokyo Drift ละก็คงจำรถของนักซิ่งใจบุญที่เอา Sylvia ไปให้พระเอกไถผนังเล่นที่ชื่อฮานส์ได้นะครับ

Mazda RX7 สีส้มคันนี้ราวกับทะลุออกมาจากหนังเลย แต่งเข้มเต็มพิกัด ที่จอดข้างๆ RX7 ก็เป็น Toyota Supra ที่เห็นกันบ่อยๆ แถวเชียงใหม่ก็มี ลองเปลี่ยนมุมมองดูอะไหล่วางไว้ในอู่ มีทั้งล้อแมกซ์ของ Ferrari แล้วก็เครื่องของรถอะไรไม่รู้ แต่เป็น V10 ดุดันทีเดียว

เรียกได้ว่ามาอู่นี้เหมือนมาดูมอเตอร์โชว์เลย โม้มามากแล้ว เดินทางต่อเลยครับ ตลอดทางก็เปิด music video เพลงลูกทุ่งที่มาจากไทย บางเพลงพึ่งจะเคยได้ยิน อาจเป็นเพราะผมไม่ค่อยได้ดูโทรทัศน์ก็เป็นได้ เลยตกข่าวอะไรหลายอย่างเลย

บรรยากาศสองข้างทางช่วงชานเมืองก็จะเห็นนักเรียนที่โรงเรียนพึ่งจะเลิก เดินแถวกันกลับบ้านยาวเหยียด เปิดเทอมใหม่ก็เห็นเสื้อขาวของเด็กๆ เรียงเป็นแถวยาวสุดลูกหูลูกตา ไม่รู้ว่าถึงปิดเทอมตุลาจะเหลือเสื้อใครบ้างที่ขาวได้อย่างนี้

ผ่านย่านชานเมืองก็เป็นย่านชนบท ยิ่งใกล้วังเวียงยิ่งทุรกันดาร แต่ยังดีที่ยังเป็นถนนราดยางอยู่ ถึงท่ารถวังเวียง พี่คนขับก็อาสาไปส่งถึงที่พัก (งงมั้ยครับ ยังไม่รู้เลยว่าจะนอนไหน ก็ยังไม่ได้จองเลยนี่นา) ได้โรงแรมพูอ่างคำ วิวดีพอใช้ ทุกห้องราคา 450 บาท

T^T แต่ด้วยการเดินทางอันยาวนานตั้งแต่เชียงใหม่ ผมเลยตัดสินใจว่าวันนี้ขอสบายสุดๆ ไปเลย ในห้องพักก็มีเครื่องปรับอากาศ โทรทัศน์ เครื่องทำน้ำอุ่น เตียงนุ่มกำลังดี ไม่แข็ง ไม่ยวบ สวรรค์เลย เก็บของเสร็จก็ไปเดินเที่ยวในตัวเมืองวังเวียง ก่อนออกจากโรงแรมก็ติดแผนที่มาด้วย

ถามพี่ที่โรงแรมว่า น้ำซองไปทางไหน เค้าบอกว่า "เดินจากถนนมุ่งหน้าไปทางภูเขาก็จะเจอเอง" ผมว่าการอธิบายทางแบบนี้เข้าท่ามากๆ ไม่ต้องบอกว่าเลี้ยวไหน ไม่มีต้องจุดสังเกตยิบย่อย go west จบ

พอเดินไปตามถนนในเมืองวังเวียง ก็เจออะไรๆ ที่คุ้นตา เคยอ่านบทความเมื่อก่อน เค้าบอกว่า "ปาย เหมือน ซอง ตรงที่เป็นลำน้ำตื้นๆ สายกว้างไหลผ่านหมู่บ้าน มีวิวภูเขาเป็นฉาก" ดังนั้น อะไรต่างๆ ทีคุ้นตาก็มาจากประสบการณ์ใน "ปาย" นั่นเอง

"ฝรั่งมากมาย ผับบาร์มากมี guest house เพียบ อาหารก็เป็นอาหารฝรั่ง กับอาหารอินเดีย" ถ้าจะถามว่ามีอะไรที่ไม่เหมือนปายบ้าง ก็คงเป็นตรงที่ไม่มีปั๊มน้ำมันใหญ่โตและเซเว่นอีเลเว่น เมื่อไปถึงน้ำซอง สิ่งที่เห็นข้างหน้าราวกับเป็นฉากในหนังจีน ยามที่จอมยุทธสัญจรไปโดยทางน้ำ มีเขาสูงตั้งตระหง่าน ยามเย็นนี้ต้องหาโรงเตี๊ยมนอน

หลังจากนั้นก็กลับมาเดินดูบรรยากาศเมืองวังเวียงกันต่อ เดินไปเดินมาก็เจอกับร้านน้ำผลไม้ปั่น สนนราคาอยู่ที่ พันกีบ ต่อแก้ว คิดดูดีๆ แก้วละเกือบ 40 บาท ทำให้คิดถึงคำพูดของพี่คนขัยรถตู้ที่ว่า "ในเมืองลาวนี้เงินหายาก ค่าครองชีพสูง" สูงมากๆ ถ้าเทียบกับน้ำปั่นโรงอาหารใต้หอในม.ช.

แล้วก็มาดูที่ร้านโปสการ์ด ที่สวยๆ มีเยอะเหมือนกัน แต่บางอันก็เก่ามากๆ ราวกับว่าวางอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่วันเปิดร้าน อูย น้ำปั่นไม่อยู่ท้องแล้ว หาข้าวกินดีกว่า ว่าแล้วก็หาร้านอาหารอินเดียครับ Nazim เป็นร้านอาหารอินเดียที่มองภายนอกแล้วเหมือนร้านก๋วยเตี๋ยวบ้านเรา ต่างกันที่บนโต๊ะมีช้อนส้อมและผ้าเช็ดปากวางอยู่บนจานเรียบร้อย อาหารที่สั่งมาก็มีแป้งนานแผ่นใหญ่ แกงผักรวม กับแกงไก่ กินไม่หมดครับ เยอะมาก กินเสร็จก็เดินท่องน่องสักพักก็กลับเข้าที่พักครับ เปิดดูโทรทัศน์มีการถ่ายทอดสดการออกรางวัลหวยกีฬาด้วย ดูๆ แล้วก็เหมือนกับการออกหวยบ้านเรา

เปลี่ยนช่องไปมาก็มีช่องของไทยทุกช่อง Cartoon Network, HBO, แล้วก็ช่องของลาวอีก 2 - 3 ช่อง ง่วงแล้วแฮะ วันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ พรุ่งนี้เราจะเดินทางกันต่อ

สบายดี

2008-05-15T11:54:00.003+07:00

วันแรก (15 พ.ค. 51) ออกเดินทางด้วยรถทัวร์ของ _____ บอกไปบางคนอาจไม่เคยได้ยิน ทุกคนที่ผมบอกไม่มีใครรู้จัก
แต่ก็เป็นบริษัทหนึ่งที่ให้บริการขนส่งผู้โดยสารระหว่างเชียงใหม่และอุดรธานี ราคา 547 บาท บรรยากาศในรถก็ตามคาด
ผ้าห่มไม่ซ้ำลายกันเลยสักที่นั่ง เวลานั่งเข่าชนเบาะหน้า ผ้าม่านมีไม่ครบหน้าต่าง น้ำเสิร์ฟเป็นแก้วอลูมิเนียมใส่น้ำแข็งมาเลย ขนมแก้หิวบนรถเป็นคุกกี้ที่ผมไม่เคยเห็นยี่ห้อมาก่อน
แต่สิ่งที่ต่างไปคือพนักงานต้อนรับบนรถ พอขึ้นไปเห็นปุ๊บ ก็รู้สึกว่าอย่างน้อยก็มีสิ่งสวยงามบนรถคันนี้ เพราะแว้บแรกที่เห็นผมคิดในใจเลยคือ "เป้ย" โห
บางคนอาจจะบอกว่าเกินจริง แต่ผมเป็นหน้าเธอแล้วนึกถึง "เป้ย ปานวาด" เริ่มอิจฉาแล้วใช่มั้ยล่า แต่... (ทำไมต้องมี 'แต่' ผมก็ไม่อยากให้มีนะ) พอได้ฟังเสียงพูดแล้ว เอ่อ....
เอาเป็นว่าคุณคงรู้แล้วว่าเค้าใช้คำนำหน้านามเหมือนผมแน่ๆ (T_T) มองออกไปข้างนอกหน้าต่าง เห็นรถของนครชัยแอร์ กับ บขส.999 แล้วอยากเปลี่ยนคัน แต่ก็เป็นคันเดียวในวันนั้นที่ไปอุดรตอน 2 ทุ่ม
ออกจากเชียงใหม่แล้วสัก 20 นาทีก็ดับไฟ (-.-) ใช่ครับ มีจอดำๆ ให้ดูไปงั้นๆ ไม่มีเพลง ไม่มีหนัง ตอนแรกก็พยายามหลับตานอน แล้วพี่แกก็แวะขนส่งเกือบทุกจังหวัดที่ผ่าน
โถ...หนังชีวิต คิดดูว่าคนพยายามหลับแต่มีคนเปิดไฟแยงตาทุกครั้งที่เกือบจะหลับจะรู้สึกยังงัย แต่ก็หลับไปตอนไหนไม่รู้จนได้ แหะๆ
ตื่นอีกทีที่พิษณุโลก แวะปั๊มอะไรซักอย่างเพื่อกินข้าว ฝนตกครับ บรรยากาศก็เย็นๆ ชื้นๆ เฮ้อ อาหารที่มีก็เป็นข้าวต้มเปล่ากินกับกับข้าว 2 ชุด
ชุดแรกเป็นผักกาดดองกับไข่เค็มกับอะไรซักอย่างจำไม่ได้ ชุดถัดมาเป็นผัดผักเค็มนิดนึงเอาไว้กินกันข้าวต้ม
รสชาดก็... เอาเป็นว่าผมข้ามไปตอนเช้าเลยดีกว่า น่าจะเบื่อกันแล้วที่จะฟังผมบ่น
สว่างแถวๆ จ.เลย ผ่านหนองบัวลำภู สุดทางที่ท่ารถอุดรธานีแห่งใหม่ (ไม่ได้ใหม่ดังชื่อ) แล้วก็ต่อรถ skylab ไปที่ท่ารถอุดรธานีแห่งที่ 1 (บขส. เก่า)
ค่ารถ 50 บาท โอ๊ะ! เพื่อซื้อตั๋วรถไปนครหลวงเวียงจันทร์ ประเทศลาว 80 บาท โอ๊ะ! อีกที เห็นความแตกต่างมั้ยครับ
จากท่ารถ "จังหวัดเดียวกัน" แท้ๆ คิดค่าโดยสารคนประเทศเดียวกัน เกือบเท่าค่ารถโดยสาร "ระหว่างประเทศ" ที่บริการคนต่างบ้านต่างเมืองในราคาพอๆ กับเชียงใหม่-ปาย
แล้วระหว่างประเทศนี่ก็ไม่ได้ใกล้ๆนะครับ อย่างน้อยก็ต้องข้ามจากอุดรธานีเข้าไปที่หนองคายก่อน แล้วก็ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองทั้ง 2 ประเทศ ซึ่งใช้เวลาพอสมควร
พอข้ามไปฝั่งนู้นได้กว่าจะมาจอดที่ท่ารถตรงตลาดเซ้าก็นานกว่านั่ง skylab ที่ท่ารถอุดรก็แล้วกัน พอมาถึงท่ารถตลาดเซ้าปรากฏว่าฝนตกครับ T_T
อันนี้ผมไม่โทษใครเลยเพราะก่อนมาผมก็ดูพยากรณ์อากาศมาก่อนแล้วว่าตลอดทริปนี้ที่ประเทศลาวจะมีฝนฟ้าคะนองเป็นหย่อมๆ เลยหาอะไรรองท้องก่อน
ไปในร้านอาหารที่ท่ารถอย่างแรกที่สั่งกินในลาวคือก๋วยเตี่ยวหมู ที่นู่นเรียกว่า "เฝอ" ครับ ราคาก็ 10 พันกีบ (หนึ่งหมื่นกีบ แต่คนลาวไม่เรียกหมื่น เรียกว่า สิบพัน ซาวพัน สามสิบพัน ... เก้าสิบพัน แสน)
ราคาราวๆ 40 บาทถ้าเทียบอัตราที่คิดกันมานานคือ 1 บาทแลกได้ 250 กีบ แต่ตอนที่ผมไป 1 บาทแลกได้ 271 กีบครับ ดังนั้นหากจะคิดราคาคร่าวๆ ผมจะใช้วิธีเอาราคากีบ หารด้วย 1000 แล้วคูณ 4
ก็จะได้ราคาที่เงินบาทอ่อนค่าลงไป 21 กีบ แต่ไม่ต้องกลัว เพราะเงินร้อยกีบหาแบงค์ยากมาก เล็กสุดที่คยมีในกระเป๋าตลองทริงคือ 500 กีบ
แต่ถ้าในด้านบัญชีคิดกันจริงๆ แล้วผมขาดทุน 84 บาททุกๆการใช้จ่าย 1000 บาท อันนี้แล้วแต่พิจารณาครับ แต่ถ้าให้แนะนำคือ แลกเงินกีบตั้งแต่ที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองของลาวเลย
จะมีบริการแลกเปลี่ยนเงินตราของธนาคารการค้าต่างประเทศลาวอยู่ กลับมาที่ก๋วยเตี๋ยวหรือเฝอของเค้า รสชาดไม่ค่อยเห็นความแตกต่าง เครื่องปรุงก็เหมือนๆกัน ต่างกันที่ขนาดชาม ที่ผมสังเกตว่า
ไม่มว่าไปกินเฝอที่ไหนใมนเขตประเทศลาว จะต้องมีขนาดชามที่หญ่ายมาก ดังนั้นถ้าคิดว่า 40 บาทก็คุ้มครับ
รอสักพักใหญ่ๆ ก็ไม่มีวี่แววว่าฝนจะหยุดตก เลยตัดใจจากเวียงจันทร์ ไปวังเวียงเลย อันนี้บางคนอาจจะบอกว่าผมพลาด แต่ผมของบอกว่านี่เป็นการไปชิมเมืองลาว มากกว่าการไปกินเป็น main course
ดังนั้นการนั่งรถออกจากท่ารถแล้วไปผ่านเมืองผ่านถนนผ่านผู้คนก็คุ้มแล้ว
วันนี้แค่นี้ก่อนดีกว่า เอาไว้ต่อคราวหน้า

ปัญหาของ Cache

2008-03-30T17:58:00.002+07:00

เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า ผมได้ update web ของลูกค้าใหม่ทั้งหมด ประมาณว่าโละล้างกันเลยทีเดียว พอ upload เสร็จปุ๊บ อีกวันนึง search ใน google ไม่เจอเลย ดูใน cache ก็เป็น version เก่าทั้งๆที่ average crawl rate อยู่ที่ 12 ครั้งต่อวัน สูงสุด 71 ครั้งต่อวัน robots.txt ก็อนุญาตแล้วทุก folder ทำไม googlebot ยังไม่ update ซะทีน้า
ปัญหาอีกอย่างไม่รู้ว่าเป็นอะไร ดูในเมืองไทยก็ปกติดี แต่พอดูที่ประเทศเกาหลี เยอรมัน ฯลฯ เอาง่ายๆว่าต่างประเทศเลยละกัน มันจะขึ้นข้อความ error แล้วก็มีรูป กับข้อความของเวอร์ชั่นเก่ามาแสดงด้วย ทั้งๆ ที่โละระบบใหม่หมด ไม่มีรูปเก่าแล้วน้า
หรือว่า gateway-server จะทำ cache ไว้ก็ไม่รู้นะ

valentine

2008-02-20T12:27:00.001+07:00

รูปนี้ถ่ายเมื่อวาเลนไทน์ เลยมา 6 วันแล้ว แต่ความรู้สึกก็เหมือนเดิม
"ทุกๆ วันเหมือนวาเลนไทน์ และวาเลนไทน์ก็เหมือนทุกๆ วัน"

รับปริญญา

2008-02-02T10:10:00.000+07:00

ช่วงปลายมกราเป็นช่วงที่ทุกคนใน มช. ให้ความสนใจกับดอกไม้ที่งอกขึ้นมาอย่างรวดเร็วทั่วทั้งมอ หน้ามอ ศาลาธรรม ตึกเรียน ตึกหอ ตึกธนาคาร ลานคณะ ลามไปถึงหอประชุมฯ เพราะเค้าทำไว้ต้อนรับบัณฑิต
สำหรับคนที่วัยเลยบัณฑิตแต่ยังไม่ได้ปริญญาซักใบ เวลาเห็นบรรยากาศแบบนี้ก็รู้สึกหดหู่เหมือนกันนะ เดินไปทางไหนก็เห็นน้องๆ เพื่อนๆ เค้าดีใจกันใหญ่ ลองมานั่งคิดดูแล้ว กระดาษในปกบุนวมสีม่วงนี่มันช่างวิเศษเสียจริง ยิ่งใส่ชุดนักบวชมีฮูดสีดำนี่ดูเท่ห์ซะไม่มี ใครๆ ก็อยากถ่ายรูปด้วย

เธอเยาว์ เธอเขลา เธอทึ่ง
เธอจึง มาหา ความหมาย
เธอหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย
ทำไม เอากระดาษ ไปแผ่นเดียว

ลดหุ่นๆ

2007-12-03T23:34:00.000+07:00

ลดหุ่นขยะหน่ะ
ได้มาตอนเข้าค่ายคุณธรรมตอนปี 1 วิธีนี้ทำมาตลอด ช่วงนี้รณรงค์สู้โลกร้อนกัน เลยจะมาชวนให้ ลดขนาดขยะ เพื่อทำให้ได้ใช้ถุงขยะนานขึ้น ใช้ถุงขยะน้อยลง(ส่วนใหญ่เป็นถุงพลาสติก) เข้าเค้าแล้วใช่มะ งันทำเลย
เสร็จละ ฮู้ง่ายจัง ว่าแล้วก็ทำซะนะ
ปล. ขอขอบคุณไวตามิลค์ 250 cc นายแบบของเรา

หนาวจริงๆ นะเนี่ย

2007-11-29T00:43:00.000+07:00

ไม่รู้วันนี้เป็นยังงัย หนาวเข้ากระดูกเลย ขนาดที่ว่าปวดถึงกระดูก ซึ่งเป็นอาการที่ไม่เป็นมาหลายปีแล้ว ขนาดช่วงนี้ออกกำลังบ่อยนะเนี่ย
วันนี้ไปว่ายน้ำมา ลงน้ำครั้งแรกสะท้านเลย (ตอน 5 โมงเย็น) ว่ายไปซัก 2-3 รอบก็ออกอาการ ปวดหู ปวดกระดูกที่ขา ที่แขน ทุกท่อนเลย ทนๆ ต่ออีกซักรอบ 2 รอบก็หาย
วันนี้เหลือผู้รอดชีวิต 2 คน คือผมเองกับน้องลูกครึ่งคนนึง น้องเค้าคงไม่หนาวแน่ๆ ดูจากการเล่นอย่างสนุกสนานแล้ว และแล้วตอน 5 โมงครึ่งก็เหลือคนเดียว ตอนเกือบๆ 6 โมงพี่ที่ดูแลสระมาแซว "น้ำอุ่นดีเนอะ" อยากบอกว่าหนาวจริงๆ พรุ่งนี้จะมาซัก 4 โมง จะได้อุ่นกว่านี้
หนาวๆ แบบนี้อยากไปเที่ยวตั้งหลายที่แต่ไม่มีโอกาส เงินก็ไม่มี ไม่เป็นไร ไม่ตายค่อยเที่ยวหนาวหน้าก็ได้

วันละคำ

2007-11-16T09:34:00.000+07:00

ภาษาเหนือวันละคำ
แป๊ว : พยาธิตัวตืด
ภาษาไทยวันละคำ
พยาธิตัวตืด : Tapeworm
ศัพท์แพทย์วันละคำ
Tapeworm : พยาธิตัวตืด
พยาธิตัวตืดจัดเป็นพยาธิอยู่ใน Class Cestoidea ของ Phylum Platyhelminthes

พยาธิตัวตืดรวมทั้งตัวเรียกว่า Strobila ลำตัวประกอบด้วย 3 ส่วนคือ หัว (scolex), คอ (neck)และปล้อง(segment)
1. ส่วนหัว ( Scolex) เป็นส่วนที่อยู่ปลายหน้าสุดมีขนาดเล็ก มีหน้าที่เป็นอวัยวะที่ใช้ยึดเกาะกับผนังลำไส้ของโฮสต์ ซึ่งพยาธิตัวตืดแต่ละชนิดจะมีรูปร่างของ Scolex แตกต่างกันไปจึงสามารถใช้อวัยวะส่วนนี้จำแนกชนิดของพยาธิได้
2. ส่วนคอ ( Neck) เป็นส่วนที่ต่อจากส่วนหัวเป็นส่วนที่สำคัญเพราะเป็นส่วนที่มีการงอกของปล้องใหม่ ออกไปเรื่อยๆ ทำให้พยาธิตัวยาวขึ้น
3. ส่วนปล้อง (Segment) เป็นส่วนที่ต่อจากคอจะแบ่งเป็นปล้องๆแบนๆ บางชนิดอาจมีหลายปล้องต่อกันเป็นสาย (Proglottids)ปล้องของพยาธิตัวตืดแต่ละชนิดจะมีลักษณะแตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นจำนวนอาจมีได้ตั้งแต่ 3-3,000 ปล้อง ขนาดและรูปร่าง แต่ละปล้องจะยึดติดกันด้วยกล้ามเนื้อ ท่อขับถ่าย และเส้นประสาท ปล้องของพยาธิตัวตืดแบ่งออกเป็น 3 ชนิด ตามการเจริญของระบบสืบพันธุ์ในปล้อง คือ
- ปล้องอ่อน (immature segment) เป็นปล้องที่อยู่ต่อจากส่วนคอ รูปร่างของปล้องมีความกว้างมากกว่าความยาว ภายในปล้องจะมีอวัยวะสืบพันธุ์ที่ยังเจริญไม่เต็มที่
- ปล้องแก่ (mature segment) เป็นปล้องที่อยู่กลางตัว รูปร่างของปล้องมีความกว้างเท่าๆกับความยาว แบบสี่เหลี่ยมจัตุรัส อวัยวะสืบพันธุ์ภายใน ทั้ง 2 เพศเจริญเต็มที่แล้ว สามารถใช้จำแนกชนิดของพยาธิตัวตืดได้
- ปล้องสุก (Gravid segment) เป็นปล้องที่อยู่ส่วนปลายของลำตัว จะหลุดออกจากลำตัวครั้งละ 1-2 ปล้องหรือมากกว่าก็ได้

ผิวหนังของพยาธิตัวตืด ประกอบด้วย ชั้นนอกสุดคือ คิวติเคิล (Cuticle) มีคุณสมบัติที่ยืดหยุ่น หน้าที่สำคัญคือเป็นอวัยวะที่ใช้ดูดซึมอาหารเลี้ยงตัวเอง เนื่องจากไม่มีระบบย่อยอาหาร
ถัดจากชั้น cuticle จะเป็นชั้นกล้ามเนื้อพยาธิตัวตืดจะมีกล้ามเนื้อใต้ชั้น cuticle 4 ชุด ดังนั้นการหดและคลายตัวของกล้ามเนื้อทำให้เกิดการเคลื่อนไหวได้ทุกทิศทาง ของพยาธิทุกปล้อง

ในแต่ละปล้องของพยาธิจะมีเซลล์รับของเสียที่เรียกว่า flame cell กระจายอยู่ใน parenchyma หลังจากนั้น ของเสียทั้งหมดจะถูกกำจัดออกทางท่อส่งของเสียที่ทอดอยู่ด้านข้างของปล้อง (lateral excretory canal ) ท่อนี้จะติดต่อถึงกันทุกปล้องและปล่อยของเสียออกที่ปล้องสุดท้าย นอกจากนี้ยังมีท่อส่งของเสียที่ทอดตามขวางตรงบริเวณขอบล่างของแต่ละปล้องเพื่อเชื่อมต่อระหว่าง lateral excretory canal ท้ายปล้อง

พยาธิตัวตืดจะมีปมประสาท (ganglion) ทำหน้าที่คล้ายสมองควบคุมทั้งระบบ sensory และ moter system อยู่ที่ส่วนหัว ซึ่งจะมีเส้นประสาทเชื่อโยงเป็นวงและมีเส้นประสาท 5 คู่ทอดทอดจากหัวผ่านคอไปตามปล้องทุกปล้องจนถึงปล้องสุดท้าย

พยาธิตัวตืดเป็นกะเทยแท้ (Hermaphrodite) เนื่องจากแต่ละปล้องของพยาธิจะมีอวัยวะสืบพันธุ์ทั้งเพศผู้และเพศเมียอยู่รวมกันอย่างน้อยปล้องละ 1 ชุด แล้วแต่ชนิดของพยาธิ การผสมพันธุ์ระหว่าง sperm และ ovum อาจผสมกันภายในปล้องเดียวกันหรือจากต่างปล้องกันก็ได้

การวินิจฉัยโรค ในขั้นแรกเราควรสำรวจตนเองก่อนว่า เรามีปัจจัยเสี่ยงในการเป็นโรคพยาธิตัวตืดหรือไม่ เช่นการรับประทานเนื้อหมู เนื้อกบ งูสุกๆดิบๆ รับประทานน้ำไม่สะอาด หรือ อาจจะสังเกตเวลาเราถ่ายอุจจาระ จะเห็นมีปล้องของพยาธิหรือไข่พยาธิตัวตืดติดออกมา

ส่วนการรักษา ก่อนอื่นเราต้องทราบก่อนว่า พยาธิตัวตืดชนิดไหน เช่น ตืดหมู ตืดวัว ตืดแคระ ตืดหมา ตืดปลา รวมทั้งจะต้องดูความรุนแรงของโรคด้วย
ถ้าหากมีความรุนแรงน้อยก็อาจจะทานยา Niclosamide ,Praziquantel หรือ Quinacrine hydrochloride
ขึ้นกับชนิดของพยาธิ ความรุนแรงของโรค อายุของผู้ป่วยรวมทั้งความแตกต่างกันของแต่ละบุคคลด้วย

ข้อมูลที่ได้นี้เป็นเพียงทางทฤษฎีในตำรา ทางที่ดีควรจะไปพบแพทย์หรือปรึกษาเภสัชกร

ที่ร่ายมาทั้งหมดนี้ไม่ได้บอกว่ากำลังเป็นพยาธินะ
แต่มีคนบางคนเปลี่ยนชื่อเป็นแป๊วแล้ว

เลือดสาด

2007-10-20T20:39:00.003+07:00

Blood : The last vampire.
ดูเรื่องนี้เมื่อคืน เป็นอะนิเมชั่นเรื่องหนึ่งที่อยู่ในหนังสือ อะนิเมะคลาสสิก ของคุณหมอประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์ เรื่องนี้ถ้าดูตามชื่อเรื่อง หรือดูเนื้อหาแบบผ่านๆ ก็จะเป็นอนิเมชันบู๊ล้างผลาญ เลือดกระจายเรื่องหนึ่ง แนวผีสาง แต่ถ้าดูกันชัดๆ ละเอียดๆ จะเห็นว่าเนื้อเรื่องนั้นเสียดสีสังคมมนุษย์ที่ห้ำหั่นกันเอง อยากรู้ว่ายังงัย ดูกันเอาเองดีกว่า เรื่องนี้ตอนแรกนึกว่าแผ่นไม่ดี เพราะสั้นมาก ไม่ถึงชั่วโมง แต่พอดูเข้าจริงๆ ตอนสุดท้ายก็มี cast ขึ้น แสดงว่าจบจริงๆ
อ่านใน wikipedia เลยรู้ว่าเรื่องนี้กำลังจะเป็นหนังใช้คนแสดง โดยนางเอกเป็น Jun Ji-Hyun เริ่มถ่ายทำแล้วเมื่อเดือน มีนาคม 2007 และจะออกฉายช่วงฤดูใบไม้ผลิ ปี 2008

(ภาพปก DVD จาก Wikipedia )

รักคุณเท่าฟ้า

2007-10-20T01:00:00.000+07:00

"นี่! รักฟ้าเท่าเราเหรอ?"

หนาวแล้ว

2007-10-19T23:47:00.000+07:00

วันก่อนกะจะไปดูพระอาทิตย์ตกที่ผาดำ อยู่เลยวัดพระธาตุดอยสุเทพขึ้นไปอีก หลังหมู่บ้านขายของที่ระลึก หน้าทางเข้าพระตำหนักภูพิงค์ฯ แค่ขี่รถถึงหอดูดาวก็หนาวแล้ว เลยวัดไปก็เจ็บหูแล้ว ถึงหน้าอ.ส.ม.ท. ก็สั่นสุดๆ พอไปถึง ร้านรวงก็ปิดหมดแล้ว เหลือก็แต่ร้นาขายกับข้าว หอมหวนชวนกินแต่ไม่ได้เอาตังค์ไปซักบาท เลยอดทนเดินลงไปถึงผาดำ

ไม่เห็นเลย พระอาทิตย์ หมอกบังหมดแล้ว จะเห็นก็มีแสงไฟยามค่ำของถนนเลียบคลองชลประทาน ยามนี้ไม่มีพระอาทิตย์เป็นเพื่อน แต่มีลมหนาวมาเยือน ไม่รู้ว่าจะอบอุ่น หรือยะเยือกกันนะแสงไฟไกลๆนั่นแหละ ถนนเลียบคลองชลประทาน ช่วงแยกเข้างานพืชสวนโลก

หันมาอีกมุมจะเห็นพระอาทิตย์รางๆ หลังม่านสนปนม่านหมอก

ลำพูน : yesterday and then

2007-09-09T22:09:00.000+07:00

เมื่อวานซืนไปถนนคนเดินที่ลำพูนมา แถวๆวัดช้างสี ตะลึงครับมีร้านเหล้าขึ้นหลังวัดเพียบ (เมื่อก่อนตรงนี้เป็นโรงหนังเก่า) ยิ่งตรงคูเมืองยิ่งเยอะ เห็นแล้วอดห่วงเมืองลำพูนไม่ได้ ไม่รู้เทศบาลคิดยังงัย ทำไมไม่มีเทศบัญญัติมาควบคุม ในร้านก็มีแต่วัยรุ่นอายุน้อยทั้งนั้น มิหนำซ้ำยังใกล้สถานีตำรวจด้วย ไปกันใหญ่
วันถัดมาคือเมื่อวานก็ไปอีกครั้ง คราวนี้เอากล้องไปด้วย เพื่อไปเ้ยี่ยมเพื่อนที่กลับมาเยี่ยมบ้านจากกรุงเทพฯ ตอนแรกที่เข้าไปบ้านมันตกใจมาก เพราะเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน จำได้ว่าตอนที่มาครั้งแรกเหมือนเข้า Jurassic park ภาคแรก มีประตูบานใหญ่ปิดกั้นตัวบ้านจากตัวเมืองนอกประตูเป็นเมือง หลังประตูเป็นป่า แล้วบ้านอยู่ในป่า ป่าที่สร้างขึ้นมากลางเมือง "บ้านนี้ชื่อบ้านพันไม้"
มาบัดนี้ป่ากลายเป็นรีสอร์ตไปแล้ว มีร้านอาหารที่โปร่งขึ้น (เมื่อก่อนก็มี แต่เหมือนอยู่ในป่ามากกว่า) มีห้องประชุมติดแอร์ มีโรงนอน มีโกดัง แต่มีทำนาเหมือนเดิม

ท้องนาของบ้านพันไม้

จากนั้นก็ออกมาเที่ยวที่โรงเรียนเก่าก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน อาจารย์บางคนก็เป็นดอกเตอร์กันแล้ว บางคนก็เปลี่ยนนามสกุล (แต่งงาน) แต่ที่เห็นชัดคือ ตึกใหม่ๆมากขึ้น ตึกเก่าๆ หายไป สนามเขียวสด ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นหย่อมหญ้าบนลานดิน สวนหย่อมก็เปลี่ยนแนว เมื่อก่อนเป็นธรรมชาติ แต่ตอนนี้เป็นทรงเรขาคณิตไปหมด แต่ที่เก่าโทรมลงไปก็คือ อาคารเรือนไทยหลังโรงเรียน ที่เมื่อก่อนสวยมาก แต่ตอนนี้เป็นเรือนร้างไปแล้ว เพราะมีเรือนล้านนาหลังใหม่ ใหญ่กว่า อยู่บริเวณหน้าโรงเรียน หลังโรงเรียนก็มีจิตรกรรมหัวนอก (Graffiti) เต็มไปหมด

สนามหญ้าเขียวสด

จิตรกรรมหัวนอก หลังโรงเรียน

แล้วจากนั้นเราก็ไปเที่ยวแถวๆ สะพานดำ ซึ่งเป็นสะพานรถไฟเก่าแก่สร้างด้วยเหล็กล้วน ทาสีดำสนิทกันสนิม

พอดีเห็นทางที่ริมน้ำกวงปรับปรุงใหม่ สวยหน้าเดิน เลยเอามอเตอร์ไซค์ขึ้นไต่ (!) จากนั้นก็ไปที่บ้านยู้ ซึ่งเป็นหมู่บ้านแถวๆ หลังสนามกีฬา ไม่ได้ไปดูหมู่บ้านหรอก แต่ไปดูท้องนาเมื่อครั้งที่เคยปั่นจักรยามาด้วยกันสมัยมัธยม น่าประทับใจ ไม่เปลี่ยนไปเลย

สะพานดำ

ท้องนาบ้านยู้ ต้นข้าวเอนตามแรงลมพายุ

จากนั้นฝนก็ไล่เราให้หาที่กำบัง โดยเราเลือกที่จะมาหลบฝนในเมือง (ไม่ไกล) ตกลงกันว่าไปบ้านเพื่อนอีกคนซึ่งเป็นโรงแรมเก่าแก่กลางเมือง พอเข้าไปถึง เจ้าของก็ดีใจต้อนรับขับสู้เพื่อนของลูกชายที่กลับมาจากแดนไกล ชักชวนให้พักผ่อนหลบฝน

โรงแรมศรีลำพูน

เหนื่อยนัก พักหลบฝน

ณ ที่นั้นมีเพื่อนร่วมหลบฝนเป็นคุณลุง 2 คนที่มีอาชีพถีบสามล้อ ซึ่งปกติจะจอดรอลูกค้าอยู่หน้าโรงแรม
อาชีพถีบสามล้ออยู่คู่เมืิองลำพูนมานาน เป็นขาใหญ่ในเมือง แต่ทุกวันนี้มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาแย่งลูกค้าไปเยอะ สักพัก 1 ในคุณลุงก็ออกไปอาบน้ำ หน้าโรงแรม อาบน้ำฝนนั่นเอง แกใส่กางเกงตัวเดียวยืนอาบน้ำข้างถนน เป็นน้ำที่ไหลมาจากรางน้ำฝนของตึก เสร็จแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าในโรงแรมนั่นแหละ
พอฝนหยุดเราก็ลาเจ้าของโรงแรมกลับไปบ้านยายของเพื่อน ซึ่งอยู่กลางเหมืองเหมือนกัน แต่บรรยากาศร่มรื่น เป็นเอกเทศ ตอนเย็นคุูณยายทำปูผัดผงกะหรี่กะทะใหญ่ พร้อมหมูเค็มหม้อใหญ่ กินกับข้าวซ้อมมือนุ่มๆ อร่อยมาก กินไป 2 จาน ไม่หมดหม้อหรอกครับ เยอะมากๆ เป็นความห่วงใยของยายที่มีต่อหลาน กลัวจะกินไม่อิ่ม (เพื่อนผมตัวโต) สักพักผมก็ลากลับสู่เชียงใหม่ เป็นอันจบการเดินทางย้อนอดีตในลำพูน

ชีวิตสะดุด จุดหักเห

2007-09-09T21:56:00.000+07:00

เมื่อlสัปดาห์ก่อน Hard disk โน้ตบุ๊คเจ๊ง ประมาณว่าเปิดเครื่องมาแล้วดัง แก๊กๆๆ แล้วก็ขึ้นว่าหา OS ไม่เจอ ซึ่งหมายความว่า มันได้ลาโลกไปแล้ว หมดกัน ทุกอย่างที่เก็บมาตั้งแต่มีโน้ตบุ๊คเครื่องเก่า ทั้งเพลง ภาพ และงานเก่าๆ รวมไปถึงโปรเจคย่อยๆ อีกมากมายที่เป็นประโยชน์หลายครั้ง และ ... โปรเจคจบ ... T_T
ก่อนหน้านั้นไปสมัครงานที่งาน Engineering career day มา แล้วได้สอบข้อเขียนของ Hitachi GST มา โรงงานอยู่ ศรีมหาโพธิ, ปราีจีนบุรี เป็นโรงงาน Harddisk อีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมา Harddisk ก็เจ๊ง
ปรากฏว่าที่มันเจ๊งหน่ะเป็น Hitachi travelstar ฮาเลย เพราะอีก 2-3 วันต่อมาคนของ Hitachi ก็โทร.มาให้ส่ง Resume ไปให้ด้วย ประมาณว่าสอบได้คะแนนดี เฮ้อ เหมือนแกล้งกันเลย
ปล. HDD ตัวนี้อายุเกือบๆ 3 ปีเอง ไม่เคยทำเครื่องตก หรือ กระแทกมาก่อน

1 ปีผ่านไป

2007-08-26T00:50:00.000+07:00

และแล้ว freedom ในความคิดของข้าพเจ้าก็ผ่านมาครบ 1 ปี ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ตั้งแต่เปอร์ของจริง, วิบัติต่างๆ, อ่านหนังสือมากขึ้น, รู้จักคนมากขึ้น, และเลิกคบไปหลายคน ถามว่าจริงๆแล้ว freedom จริงไหม คำตอบคือ มันอยู่ที่ใจ หากใจเราเป็นอิสระแม้ถูล่ามไว้ในกรง ก็คือ freedom เหมือนอย่างที่ Mel Gibson ตะโกนตอนถูกตัดหัวใน brave heart แขนขาถูกตรึง ชีวิตกำลังจะถูกพราก แต่ใจนั้น freedom

หากย้อนกลับไปปีที่แล้วได้ ก็คงทำเหมือนเดิม เพราะประสบการณ์อันมีค่านี้ ต้องหาด้วยตนเอง ไม่มีใครมาชี้แนวหรือหนุนนำให้มี

หากย้อนเวลากลับไปได้ อยากให้เรายังมีความรู้และประสบการณ์นี้อยู่ จะได้รู้ว่า freedom นั้น แท้จริงคืออะไร

หนังสือ อีกครั้ง

2007-08-23T02:22:00.000+07:00

ช่วงนี้อ่านหนังสือดุ อีกแล้ว แต่ก็ไม่ใช่หนังสือเรียนอีกแล้ว เป็น pocket book ประมาณนั้น อ่านไป 3 เล่มในเวลาครึ่งเดือน ถ้าเทียบกับคนอ่านหนังสือประจำแล้วอาจจะไม่เร็วมาก แต่สำหรับผม มันหนักหน่วงจริงๆ
เล่มแรก Yellow Cabby แท็กซี่นิวยอร์ก เขียนโดย Smartupid หลายๆคนอาจเคยได้อ่านกระทู้ในพันธุ์ทิพย์แล้ว แต่ผมพึงจะรู้ก็ตอนอ่านหนังสือเล่มนี้นี่แหละ เป็นเรื่องราวของคนไทยคนหนึ่ง เป็นชาวใต้ที่ได้มีโอกาสไปทำงานที่อเมริกาในฐานะคนขับ taxi เหลือง ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของ NewYork เลยทีเดียว มีทั้งที่สนุก ตื่นเต้น เศร้า ครบรสจริงๆ อ่านแล้ววางไม่ลง นอกจากได้ความเพลิดเพลินแล้วยังได้ความรู้มากมายเกี่ยวกับอเมริกา เนื้อหาก็เขียนด้วยภาษาพูดที่คนอ่านเข้าใจได้ง่าย
เล่มต่อมาคือ หลังอาน ของบินหลาเดน เอ้ย บินหลา สันกาลาคีรี อีกครั้งที่นักเขียนเป็นคนใต้ ดูได้จากนามปากกาว่ามาจากเทือกเขาสันกาลาคีรี เรื่องนี้ดูชื่อหนังสือนึกว่าเกี่ยวกับสุนัขหลังอาน หรือไม่ก็เป็นการเปรียบเปรยกับสุนัขหลังอาน แต่เอาเข้าจริงๆเป็นอานจักรยานไปเสียนี่ เลยสนุกสิ เพราะชอบปั่นจักรยานเหมือนกัน อ่านไปอ่านมาเนื้อเรื่องก็เกิดขึ้นใกล้ตัวมาก มากจนคิดว่าบังเอิญจริงๆ มีเรื่องบ้านเพื่อนผมอยู่ในหนังสือด้วย แต่เล่มที่ผมอ่านเป็นฉบับพิมพ์ครั้งที่ 8 แล้ว เนื้อหาเลยเป็นบ้านเพื่อนผมในอดีต เรื่องราวเริ่มขึ้นกลางกรุงเทพฯ ระเห็ดขึ้นเหนือ แล้วไปโผล่ที่ลาว ก่อนกลับมาเหนือ แล้วไปจบลงที่กรุงเทพฯ ถูกแล้วครับ เค้าปั่นจักรยานไปลาว แล้วก็ปั่นจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพฯ ถ้าใครเคยเห็นหุ่นนักเขียนหละก็ ความนับถือจะบังเกิดขึ้นทันที
เล่มที่สามชื่อ อะนิเมะคลาสสิก ของคุณหมอประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์ เป็นการรวมเล่มของคอลัมน์ การ์ตูนที่รัก ในมติชนสุดสัปดาห์ ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 1 นี้มีภาพของนางเอกการ์ตูนสาวสวยหุ่นเซ็กซี่พิมพ์อยู่ขนาดใหญ่ สังเกตได้จากระยะไกล ใครไปใครมาก็จะถามว่าอ่านการ์ตูนโป๊ซะงั้น ทั้งที่จริงๆแล้วเนื้อหาเป็นสารคดีเกี่ยวกับจิตวิทยาล้วนๆเลย แต่เนื่องจากเป็นคนชอบดูการ์ตูนเรื่องยาวของญี่ปุ่นอยู่แล้ว การได้ศึกษาลึกซึ้งยิ่งขึ้นก็นเป็นความสุขอีกอย่างหนึ่งนี่เอง
ตอนนี้มีอีก 2 เล่มที่ยังอ่านไม่จบ แต่ก็คิดว่าคงไม่จบอีกนานแน่ๆ เพราะลองอ่านแล้วไม่ใช่แนวที่ชอบ แต่พอดีมีคนซื้อให้
ฝากบอกว่าถ้าอยากซื้อหนังสือให้ผมหล่ะก็ ผมเริ่มจาก Reader's digest ครับ สไตล์การเขียนเป็นอย่างไร ลองหาอ่านดู ผมชอบแบบนี้แหละ

ขึ้นดอย แต่งงาน คาราโอเกะ กะเพราไก่กรอบ

2007-07-09T16:01:00.000+07:00

เมื่อวันก่อน (7 กรกฎาคม 2550) ไปถ่ายรูปขึ้นดอยมา เหนื่อยน้อยหน่อย เพราะถ่ายแค่ถึงบ่าย 2 โมง แล้วลงมาช่วยงานแต่งของพี่กิ๊บ หนึ่งในพี่ชมรม และ พี่จังหวัดที่ค่อนข้างสนิทนะ (ในถานะคนที่มีเพื่อนน้อย)
ไปช่วยจัดคิวเสียงกับ presentation ก็ง่ายๆนะ เพราะเจ้าบ่าวชาวแคนาดาเป็นอจฉริยะ จัดมาให้หมดทั้งลำดับ เวลา และเนื้อหา แต่ก็กินเวลาไปถึง 4 ทุ่มโน่น (งานเริ่ม 5 โมงเย็น)
งานก็สนุกดี หรู แต่มีความกันเองมากๆ เพราะเจ้าสาวรู้จักกัน เลยวางตัวไม่ยาก อาหารก็ดี แต่ไม่ได้ชิมเค้ก (มีคนแอบบ่นว่าไม่อร่อย)
แขกเหรื่อเยอะมาก เน้นไปทางคนไทยเพราะเชิญง่าย แต่ก็มีเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวจากต่างแดนพอสมควร (2 โต๊ะ แหนะ จาก 45 โต๊ะ)
เสร็จงานก็ถ่ายรูปรวม พวกอื่นก็เรียบร้อยดี แต่พวกโฟโต้ไปนี่ป่วงเลย (งานแต่งงานถ่ายรูปกระโดดกัน) เสร็จงานก็ไปคาราโอเกะต่อ แต่ขอโทษ เหนื่อยครับ เพราะตื่นตั้งแต่ตี 4 กว่าๆ จากตามแผนที่จะตื่นตี 5.15 น่าโมโหนัก กลับมาที่คาราโอเกะต่อ ห้องนิดเดียวแต่คนเยอะมากก นั่งบ้างไม่นั่งบ้าง แต่ก็โอเคเพราะอยู่กันหลายคน ลากยาวไปจนถึงตี 2 กว่าๆ ก็ไปกินกระเพราไก่กรอบในตลาดบริบูรณ์ (หน้า ม.ราชภัฏเขียงใหม่) ไม่เคยกินแฮะ รสชาดก็แปลกๆ ดี แล้วก็กลับหอนอน เพราะรุ่งเช้าต้องไปช่วยเค้าเอารูปแปะกระดาษ
ปรากฏว่าตื่นเอาเที่ยง รู้ตัวว่าไม่สบายก็เพราะมีคนทักนี่แหละ เฮ้อ กำจริงๆ งานตัวเองก็ไม่ทำ มัวแต่ทำงานคนอื่น

Contact Sheet ประตูท่าแพ

2007-05-25T11:40:00.000+07:00

คลิ้กที่รูปเพื่อขยายดู

Photo Addict

2007-05-14T05:38:00.000+07:00

กาดหลวง (Again)

Sport Girl

Night Girl

and A Musician

หนังสือ

2007-05-14T03:44:00.000+07:00

ช่วงนี้เป็นรัยไม่รู้ ไขว่คว้าหา L (กอฮอล์) ใส่ท้องอยู่เนืองๆ เครียดเหรอ ไม่รู้สิ ชีวิตราบเรียบหน้าเบื่อ หางานไม่ได้อะ -.- อยากทำงานมีเงินจะได้ส่งตัวเองเรียนซะที
ช่วงนี้อีกเหมือนกันที่บ้าอ่านหนังสืออย่างหนัก ไม่ใช่หนังสือเรียนหรอกนะ แต่เป็นหนังสือที่อยู่ในชมรมนี่แหละ อยู่มาหกปีแล้วมาอ่านเอาปีสุดท้ายนี่แหละ รายการทั้งหมดที่จะเขียนต่อไปนี้ เป็นหนังสือที่อ่านจบช่วงกลางเดือนเมษายน 2550 ถึงต้นเดือนพฤษภาคม 2550
'ขอให้รักเรานั้นนิรันดร' ของประภัสสร เสวิกุล (อาจจะนานแล้วสำหรับใครบางคน แต่สำหรับผมแล้ว แม้แต่ฉบับที่เป็นละครก็ยังไม่เคยดูเลย เหมือนเคยได้ยินชื่อนะ ไม่รู้ว่าเอาไปทำละครรึยัง) เล่มนี้อ่านแล้วให้ความรู้สึกกลัวคนออสซี่ไปเลยเหมือนกัน ยิ่งตอนที่รู้ว่าี่ พอลลีน แฮนสัน ผู้ก่อตั้งพรรค one nation ที่เป็นชาตินิยม และเหยียดผิวสี เคยได้รับคะแนนท่วมท้นในการเลือกตั้ง ยิ่งกลัวออสเตรเลียเข้าไปอีก ตัวผมเองชอบเพื่อนนางเอกไทยที่เป็นคนญี่ปุ่น มากกว่านางเอกอีกคนที่เป็นฝรั่งซะอีก
'Deception Point' อีกเรื่องของ Dan Brown ที่หามาอ่าน หลังจากอ่านสามเรื่องแรก (Davinci Code, Angels and Demons และ Digital Fortress) ไปแล้ว ก็พอเดาทางได้แล้วว่าใครเป็นผู้ร้าย แต่ก็แอบลุ้นอยู่ว่าจะเดาผิด เพราะตาแดนแกเขียนล่อคนอ่านเข้าไปติดกับก่อน แล้วค่อยหักมุมชนิดหักคอกันไปเลยหล่ะ และช่วงนี้แกกำลังเขียน The Solomon Key อยู่ เกียวกับสมาคมลับอีกและ
'ในความมีอยู่' ของอัครมุนี วรรณประไพ บันทึกประสบการณ์ชีวิตของผู้เขียนที่แม้จะมีเพียง 64 หน้าแต่ก็ให้ความรู้สึกว่าชีวิตเป็นสิ่งสวยงาม รู้สึกเหมือนกับว่าเป็นนิยายเรื่องยาว ชีวิตตัวละครตัวหนึ่งซึ่งเฉียดตายถึงสองครั้ง หนึ่งในนั้นเป็นการกระทำของตนเอง เล่มนี้มีเขียนด้วยปากกาที่ปกว่า 'ธีรนุช' ไม่รู้ว่าเป็นรุ่นพี่ชมรมสมัยไหนกันนะ
'ขลุ่ยไม่ไผ่' ของพจนา จันทรสันติ เล่มนี้ยังอ่านไม่จบ เพราะเป็นหนังสือรวมกลอนไฮกุ ต้องอ่านทีละนิด เพราะไม่มีตัวเปลี่ยนอารมณ์เหมือนนิยายหรือเรื่องเล่า กลอนแต่ละบทถึงแม้จะมีเพียงสามบรรทัด แต่ก็เห็นภาพชัดเจน ตีความเก็บหาความหมายได้หลากหลาย หากตีความไม่ออก ในหลังสือมีเขียนเป็นแนวไว้ด้วยว่าเค้าคิดถึงอะไรตอนเขียนมันขึ้นมา

ปล. ใครมีหนังสือดีๆแนวนี้ก็แนะนำได้นะ จะขอบพระคุณมาก อ้อ เกือบลืม Angels and Devils กำลังทำเป็นหนังอยู่ัยังไม่รู้จะเสร็จเมือไหร่ คนเขียนบทเป็นคนเดียวกันกับที่เขียนบท the Davinci Code พระเอกก็คนเดิม

ฝนตก ถ่ายรูป

2007-05-07T19:21:00.000+07:00

ช่วงนี้ฝนตก แต่เกิดอยากถ่ายรูป เมื่อวานเลยถ่ายรูปซ้า เยอะเลย ดูกันเองเน้อ
สระบัวหน้ามอ
หญ้าริมสระบัว
เหมือนกัน
บิดขีเกียจหน้ามอ
หัวท่อดับเพลิงหน้ามอ
แ่ม่ค้ากาดหลวง
สนามรักบี้
หอ 3 หญิง
รากต้นหางนกยูงฝรั่งหน้าหอสมุด
ดอกคูนร่วงที่หอ 6 หญิง
อันนี้ที่แยกเชียงใหม่ภูคำ
อันนี้สะพานที่กาดหลวง

จบแล้ว

ปายหมายเลข 2

2007-04-10T15:42:00.000+07:00

เมื่อวานไปดอยสะเก็ดมา วันนี้ก็เลยมา up blog ปรากฏว่าลืม up ปายหมายเลข 2 เลยรวบซะเลย
ปายหมายเลข 2
ถัดจากคราวก่อน มีเพื่อนตามมาสมทบอีก 3 คนคือ ไอ่จิ น้องออย และ ไอ่บอย มาเอาตี 1 กว่าๆ หนาวสุดๆ เครื่องนอนมีไม่พอ ต้องแบ่งกัน คืนนั้นหนาวทรมานทรวงมาก ตื่นเช้ามาก็ออกหากิน ไปกินชาร้อนแบบมุสลิมที่หน้ามินิมาร์ท ก็ค่อนข้างอิ่ม แล้วก็ไปน้ำพุร้อน (อีกแล้ว) แล้วก็กลับมาเชคเอาท์จากเกสต์เฮาส์ ( กระท่อม) ออกเดินทางไปน้ำตกหมอแปง ก่อนไปแวะกินพิษซ่าบ้านปาย แพงแฮะ ไม่ค่อยประทับใจ ไปถึงน้ำตกก็ไม่ค่อยประทับใจอีกแล้ว เนื่องจากน้ำน้อย คนเยอะ เลยตกลงย้ายที่กันไปที่น้ำตกแพมบก (อ่านดีๆ) เข้าไปจากถนนใหญ่อีกไกลโข พอไปถึงก็ต้องปีนป่ายกันนิดหน่อยไม่ถึงกะเหนื่อง พอไปเห็นน้ำตกก็เป็นน้ำตกแบบหุบเขา กันแดดจากทุกด้าน แต่ก็สว่างไม่ร้อน มีคนมาก่อนแล้วประมาณ 2-3 กลุ่ม มีฝรั่งนอนอ่านหนังสือ ส่วนคนไทยล้อมวงกินเหล้าดีดกีตาร์ เราตัดสินใจนั่งดูน้ำตกสักพัก คนไทยไปหมด เหลือคุณฝรั่งที่ตอนนี้เปลี่ยนมานั่งสมาธิ (!!!) เล่นเอาเราเสียงดังไม่ออก แต่ก็วิ่งไปเปลี่ยนชุดเล่นน้ำที่รถ กลับมากระโดลงน้ำ เย็นยะเยือก~~~~ ดำผุดดำว่ายสักพักก็มีฝรั่งอีก 2-3 คนเข้ามาเล่น เราเลยล่าถอยออกมาดูฝรั่งแก้ผ้าเล่นน้ำ เอ้ย! ดูเชิง แล้วก็กลับ น้ำตกนี้ประทับใจมาก รู้สึกดี จากนั้นก็ไปที่สะพานประวัติศาสตร์สงครามโลก ไปดูซากอารยธรรมสมัยสงคราม ก็มีคนมาสมทบอีก 2 คนคือ ด๊อกแด๊กกับน้องแป้ง มาสวีทกัน 2 คน พากันไปกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารอินเดีย เครื่องเทศแรงมาก แต่ก็อร่อยมากด้วย มีความสุข เดินไปซื้อโปสการ์ดที่ร้านมิตรไทยกะร้านข้างๆ จำชื่อร้านไม่ได้แฮะ เขียนส่งถึงคนที่ชมรม แล้วก็เตร็ดเตร่สักพัก พอมืดๆแล้ว ไฟดับ! นั่นแหละ เมืองปายไฟดับ ก็เลยไปร้าน BaRaKu อืม ฝรั่งทั้งนั้น ของแพงด้วย สักพักก็กลับมาเดินเพราะไฟมาแล้ว ตอนแรกว่าจะไป bebop ผับที่ดังมากในปาย แต่เหนื่อยมาทั้งวัน เลยกลับเชียงใหม่กันตอน 4 ทุ่ม ถึงเชียงใหม่เอาตี 1 กว่า เป็นอันว่าจบการเดินทางเที่ยวปายด้วยประการละฉะนี้

ปาย หมายเลข 1

2007-03-06T02:38:00.000+07:00

วันก่อน(3 - 4 มีนาคม 2550)ไปปายมา วันแรกไปคนเดียวออกเชียงใหม่เที่ยงครึ่ง ถึงสี่โมง ก็รู้สึกแปลกๆดี ต้องไปหาที่พักเอง ได้กระท่อมริมน้ำราคา 350 บาท (เขาว่าแพงไปนะ) มีห้องน้ำในตัว น้ำอุ่นอีกตะหาก อยู่อีกฝั่งของน้ำปาย ต้องข้ามสะพานไม้ไผ่ไป ตอนเดินข้ามไปก็ดังกรอบแกรบ แต่ขากลับมีหมาแถวนั้นวิ่งด้วยเสียงสนั่นเลย จากนั้นก็ไปหาเช่ารถ เคยมาหนนึง เลยหาร้านเช่าจักรยานลับได้(ประมาณตัวละครลับ หน้าร้านเป็นร้านขายเสื้อผ้า ไม่มีใครรู้ว่าเค้าให้เช่ารถด้วย) ไม่เอาอะไรไว้ซักอย่าง ไม่ต้องวางอะไรยกเว้นเงิน 50 บาท(ดีนะเนี่ยที่ไม่เอารถยนต์มา ไม่งั้นเอากลับแล้ว) Garry Fisher คือยี่ห้อของมัน สภาพดีมาก แต่ถ้าสังเกตดีๆ บันไดสองข้างไม่ใช่คู่กัน เบรกซ้ายต้องใช้ยางรัดเอาไว้ เบาะขาดเป็นรูนิดหน่อย สรุปแล้ว ok ไม่วอรี่ เจ้าของร้านเอาแผนที่ให้ เค้าบอกว่า 5 โมงเย็นยังปั่นไปน้ำพุร้อนทันอยู่ ดูในแผนที่มันบอกว่า 7.7 km ok ไม่ไกลมาก พอเอาเข้าจริงๆ กางเกงยีนส์ทำพิษ เล่นเอาเหนื่อยเพราะมันอึดอัดปั่นไม่สะดวก ทางก็เหมือนทางมาปายเลย ขึ้นๆ ลงๆ คดเคี้ยว พอไปถึงก็มีด่านเก็บค่าเข้า (เค้าบอกว่าเมื่อก่อนไม่มี) คนไทย ผู้ใหญ่ 20 เด็ก 10 บาท ฝรั่งปาเข้าไป 400 กะ 200 เลยมีฝรั่งกลับรถไปหลายคน น่าสงสาร เข้าไปสักพักเห็นคนนอนแช่น้ำตก ไอ้เราก็คิดว่าคงจะบ้าเพราะห้าโมงกว่าก็เย็นมากแล้ว หนาวนิดๆ ด้วย เดินขึ้นไปเรื่อยๆ ถึงรู้ว่าเป็นน้ำที่มากจากน้ำพุร้อน ต้นน้ำนี่ 80 องศาเลย แต่ที่เค้านอนแช่กันคงอุ่นพอดีๆ

อันนี้เป็นต้นน้ำ เดินเข้าใกล้ก็อุ่นๆแล้ว ลองเอาน้วแตะดู รู้ตัวอีกทีเอานิ้วไปจัดหูแล้ว

เดินลงมาเจอแมงมุมกัดเท้าเลยรีบวิ่งลงน้ำ อ้า.... great เยี่ยมจริงๆ อุ่นพอดีๆ

จากนั้นก็กลับครับ เพราะพระอาทิตย์ใกล้ตกแล้วเจอฝรั่งจอดรถถ่ายรูปพอดี เราเลยเอามั่ง

กว่าจะมาถึงเมืองปายก็มืดแล้วครับ ไปหาอะไรกินดีกว่า เมื่อตอนเย็นขี่รถผ่านแถวหน้าอ้อยมินิมาร์ท เห็นมีโรตีชีสขาย เลยแวะไปกิน สั่งโรตีใส่ไข่กับมะตะบะชีสผักมากิน ซักพักมีฝรั่งมานั่งกินเบียร์เล่นกีตาร์หน้ามินิมาร์ท เล่นเข้าท่าแฮะมีคอรัสด้วย เราเลยไปถอยลีโอมา 1 กระป๋อง วางของไว้แป๊บเดียว มีฝรั่งเยอรมันที่ไหนไม่รู้ แต่งตัวฮิปปี้ sixty มากนั่งโต๊ะเรา ไม่เป็นรัย เรามาคนเดียว มีเพื่อนก็ได้ คุยกันซักพักก็รู้ว่ามันเป็นฝรั่งใจแตก ที่บ้านมีปัญหา เรียนจบแล้ว็เล่นดนตรีข้างถนน พอดีมีบริษัทเกมส์มาเห็นเข้าก็จ้างไปทำดนตรีใส่ในเกมส์ มีเกมส์นึงรู้จักชื่อ Strong Hole แปลว่ารูแข็งแรง(จริงๆแล้วเป้นเกมส์วางแผนการบสมัยยุคกลาง) มันบอกว่าเค้ามาตอนสามทุ่ม คืนนั้นก็คิดเพลงกันเลย คิดไม่ออกก็กินเหล้า หนักเข้าเมาไม่รู้เรื่อง พอเก้าโมงเช้าก็มีเพลงออกมาซะงั้น ประมาณว่าใช้ Auto Pilot รึงัยนี่แหละ มันบอกว่าเพลงมันบูลชิตมาก แต่คนเล่นเกมดันชอบมาก เงินก็ได้เยอะด้วย เลยมีปัญญาเที่ยวซะขนาดนี้ คุยกันซักพักเบียร์หมด พี่แกเลยถอยช้างมาคู่กับลีโอ พอเบียร์หมดอีกรอบเราก็ขอตัวไปฟัง Jazz ที่ร้าน Pai Post ตรงข้ามร้านมิตรไทยที่พอลล่าเคยมาขายโปสการ์ดในหนังรักจังมันก็ล้อว่าเอ็งเป็น Jazz Expert รึงัย เราไม่สนใจ มุ่งหน้าสู่PaiPost แต่พอลงจากจักรยาน ขาจะเป็นตะคริวเพราะกางเกงยีนส์ทำพิษ เลยต้องค่อยๆ เดินเข้าไป ในใบปลิวบอกว่าวันนี้วันมาฆะบูชา ไม่ชายแอลกอฮอล์ แต่พี่ก็ขายซะงั้น เลยเอาสิงห์ขวดเล็กมา 60 บาทครับทั่น ปริมาตรเท่ากับกระป๋อง แต่ขาย 60 บาท

นั่งซักพักเหลือบไปทางร้านมิตรไทยเจอหลักกิโลปลอมทำจากถังน้ำขนาด 20 ลิตร ดูกันเอาเองนะ

จากนั้นก็มี Jazz มากมายหลายคนมาเล่นเพลินๆบ้าง สนุกสนานบ้าง อ้าว เบียร์หมด ทำงัยดี ไอ้เราก็งก เลยปั่นรถถีบไปซื้อที่มินิมาร์ท "ฮเนเก้นกระป๋องครับ 30 บาท ปริมาตรเท่ากัน ซักพักก็มีลุงคนนึงมาควงลูกไฟโชว์ประกอบเพลง Funk Jazz

เล่นเข้าๆ ก็ใกล้เราเข้ามาทุกที เราเลยยืนดูซะห่างๆดีกว่า
Jazz เสร็จตอน 4 ทุ่ม เราก็ง่วงแล้วด้วยฤทธิ์เบียร์3ยี่ห้อ วันนี้เลยกลับไปนอนที่กระท่อมดีกว่า มาคราวนี้ไม่ได้เอาเสื้อกันหนาวมา เพราะกลางวันร้อนมาก กะว่านอนริมน้ำจะได้เย็นๆ ที่ไหนได้ หนาว~~ มาก(~ หมายถึง vibrate ในการเขียน score บันทัด 5 เส้น ดังนั้นเวลาอ่านต้องทำเสียงสั่นไปด้วย) จบวันเพียงแค่นี้ พรุ่งนี้จะมาต่อของอีกวัน

Some thing Differ from Ever

2006-08-28T11:21:00.000+07:00

บางที บางสิ่ง ไม่อาจรู้
บางที จุดหมายนั้นยังไกล
แต่ความรัก ช่างแสนบอบบาง
หากร้าวแล้วคงไม่มีทางให้เหมือนเดิม

บอกลา กับสิ่งที่เคยฝันร่วมกันมา
สิ่งดีๆที่เคยทำ ความทรงจำที่มีค่า ให้เราลาจากกัน ด้วยดี

บ้าน บ้าน บ้าน

2006-06-06T11:42:00.000+07:00

อยู่บ้านทั้งวันเลย น่ากลัวจะฟุ้งซ่าน ไม่ได้ไปไหน ทีวีก็ไม่มีไรดู เฮ้อ นี่ถ้าไม่เล่นเน็ทก็ป่อยๆๆๆ ไม่รู้จะทำไร

'Quis custodiet ipsos custodes'

2006-06-05T02:48:00.000+07:00

ภาษาลาติน แปลว่า ใครเล่าจะคอยดูแลผู้ปกปักรักษา
ถ้าหากเราเป็นผู้ดูแลสังคม แล้วใครเล่าจะมาคอยจับตาว่าเราเป็นตัวอันตรายหรือไม่
Quis = ใคร
custodiet = เฝ้าดู
custodes = ผู้เฝ้าดู
ในที่นี้หากใครจะจับเข้าเรื่องราวเกี่ยวกับ กกต. ก็ตามใจนะ แต่เราได้มาจาก Digital Fortress ของ Dan Brown
คนเขียน The Davinci Code และ Angels & Demons ที่มี Robert Langdon เป็นพระเอก
แต่ใน Digital Fortress นี่พระเอกชื่อ David Begger เกือบจะเป็นนักฟุตบอลแล้ว
เรื่องราวของการต่อต้านการตรวจสอบข่าวสารว่าเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ในเรื่อง Susan นางเอกเป็นเจ้าหน้าที่ของ NSA (แปลแบบตลกๆว่า No Sush Agencyแปลจริงๆ ก็สำนักงานข่าวกรองแห่งชาติ) ต้องรับภาระในการสืบเสาะหาตัวตนหุ้นส่วนของ Ensei Tangado เพื่อหารหัสสำหรับ
ปลดล๊อค source code ของการ encrypt ที่Tangado เขียนขึ้นชื่อว่า ปราการดิจิตอล(Digital Fortress) เรื่องราวชักจะซับซ้อนเมื่อ David ถูกส่งตัวไปยังเมืองเซวิญา, สเปน เพื่อติดตามเก็บข้าวของของ Tangado โดยBoss ของนางเอกเพราะ Tangado ได้เสียชีวิตก่อนหน้านี้แล้ว เพียงเพื่อจะหารหัสปลดล๊อคนั้น แต่ทว่านอกจาก david แล้ว ยังมีใครบางคนที่ต้องการรหัสนี้เหมือนกัน
เรื่องจบยังงัยไม่เล่าดีกว่า เอาไว้ให้อ่านเองนะ เล่มนี้เป็น Dan Brown เล่มที่ 3 ในรอบ 2 เดือน แนะนำว่าถ้าจะอ่านก็อย่าหงุดหงิดที่จะต้องอ่านเชิงอรรถ ถ้าไม่มีความรู้เรื่องศัพท์คอมพิวเตอร์มากนัก
แต่ที่รู้สึกเสียดายคือคำถามทิ้งท้ายเล่มสำหหรับท้าทายผู้อ่านนั้น ใช้ได้เฉพาะเล่มภาษาอังกฤษ เพราะคำตอบเป็นภาษาอังกฤษ

หายไปไหนกันหมด

2006-05-19T14:19:00.001+07:00

วันนี้มาทำงานสาย ผู้คนที่เคยมากมาย หายไป หายไปไหน
สุดยอด วันนี้ทำงานที่คั่งค้างมานานเสร็จจนได้ เป็นงานที่ต้องบ้าพลังจริงๆ ตรวจรายชื่อ 3 หมื่นคน ทำ 3 คน
วันนี้เซ็งๆเหมือนกัน ท้องฟ้าไม่แจ่มใส อยู่ในแผนกมืดๆ
ว่าแล้วก็เล่นเกมส์ซะงั้น

เก็บกด ?

2006-05-12T16:48:00.000+07:00

จริงดิ blog เราเก็บกดเหรอ ม่ายม้าง ถ้าเก็บกดก็ไม่มีที่เขียนนี่หรอก นี่เค้าเรียกว่าหาที่ระบาย อิอิ
ช่วงนี้รู้สึกยังงัยไม่รู้ รู้สึกว่าอ้างว้าง วังเวง กับสภาพสังคมยังงัยไม่รู้ รู้สึกว่าไม่อยากรู้อนาคต ไม่อยากคิดถึงอดีต มันไม่มีความสุขเลย กับการที่ต้องวางแผน แย่จังนะ
วันนี้มานั่งแช่แอร์ที่ร้านกาแฟอีกแล้ว อากาศสดใสแต่ไม่ไปเที่ยว บางทีก็เป็นแบบนี้นะ
เมื่อคืนไปเดินขึ้นดอยกับน้องชายมา เหนื่อยได้ใจเลย น้องเราก็อึดเหมือนกันแฮะ รู้สึกมันเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ทั้งๆที่เราเป็นห่วงมันมาตั้งแต่เด็ก เพราะเป็นน้องเล็ก แต่ที่ไหนได้ จัดการชีวิตดีกว่าเราซะอีก เฮ้อ คงเพราะมันต้องไกลบ้านนานๆละมั้ง เพ้ออีกละ ช่วงนี้เขียน+คิด ไม่เป็นระบบเลย

เหนื่อยนะเฟ่ย

2006-05-08T21:56:00.000+07:00

ฉันไม่ได้เป็นอุปกรณ์อะไรซักอย่างที่จะเปิดปุ๊บติดปั๊บ
สั่งได้ปรับได้ แต่เป็นแผ่นเสียงไวนิลที่ต้องค่อยๆ เล่นไป เสียงอาจจะไม่เหมือนเดิมทุกครั้งแต่ฉันก็จะเล่นได้ดีขึ้นเอง
อย่าเอาความคิดของเธอมายัดเยียดลงในสมองของฉัน เพราะมันอัดแน่นไปด้วยจินตนาการ
หากเธอผลาญมัน ชีวิตฉันก็ไม่เหลืออะไรไว้แสวงหาอีกแล้ว

ว้าก

2006-05-08T21:45:00.000+07:00

ทนไม่ไหวแล้วเนี่ย ไม่ดีซักอย่างเลยตู อยากตายให้พ้น แต่เหมือนคนขี้แพ้ แย่สิเรา ฮึดสู้เหมือนกันเป็นพักๆ แต่ต้องหมดแรงทุกทีเพราะมีเหตุให้ท้อแท้ แต่ยังงัยก็ไม่ถอยนะ อยากถ่อยเหมือนกันแต่ทำไม่ได้ เพราะอายตัวเองซะงั้น อัดอั้นมานานแล้ว เฮ้อ! บ่นเอง ช่างเถอะ พูดไปก็ไม่มีใครเข้าใจเอ็งหรอก เพราะแกมันแค่ชาวบ้าน ไม่ใช่นักเวทย์ ไม่ใช่อัศวินผู้กล้า อย่างที่เขาหวัง เป็นชาวบ้านธรรมดา ไม่วิเศษ ธรรมดา ธรรมดา
ฉันมันแค่คนธรรมดา อย่าหวังอะไรให้มากมาย
ฉันมันแค่คนธรรมดา หมายเอาเป็นที่พึ่ง
รู้ไหมบางเวลายังพึ่งตัวเองไม่ได้เลย
ฉันมันแค่คนธรรมดา ไม่ใช่ยอดมนุษย์ ไม่ได้ใจตุ๊ดนะ แต่ฉันแค่คนธรรมดา
อยากอยู่แบบคนธรรมดา ไม่ได้อยากอยู่เหนือฟ้า ไม่อยากเหนือคนอื่น ไม่อยากชนะใคร
..พอแล้ว

This is the first.

2006-04-27T10:18:00.000+07:00

ย้ายมาแล้วจาก msn space มาเจอที่นี่เร็วกว่าเห็นๆ อิอิ